Προτεραιότητες και ποιότητα ζωής

Ουάσιγκτον. Σταθμός του μετρό.

Ένα κρύο πρωϊνό τον Γενάρη του 2007. Επαιξε έξι κομμάτια του Μπαχ για περίπου 45 λεπτά. Στο διάστημα αυτό, περίπου 2 χιλιάδες άτομα πέρασαν από το σταθμό, οι περισσότεροι καθ'οδόν για τη δουλειά τους. Μετά από 3 λεπτά ένας μεσήλικας πρόσεξε οτι κάποιος έπαιζε μουσική. Βράδυνε το βήμα του, σταμάτησε για λίγα δευτερόλεπτα και μετά προχώρησε βιαστικός για τον προορισμό του.

4 λεπτά αργότερα ο βιολιστής εισέπραξε το πρώτο του δολλάριο: μια γυναίκα έριξε τα χρήματα στο κουτί του και χωρίς να σταματήσει συνέχισε το δρόμο της.

6 λεπτά, ένας νεαρός έγειρε στον τοίχο για να τον ακούσει, μετά κοίταξε το ρολόι του και συνέχισε να περπατά.

10 λεπτά, ένα αγοράκι 3 ετών σταμάτησε, αλλά η μητέρα του το έσυρε βιαστικά να συνεχίσει, καθώς το παιδί σταμάτησε για να δει τον βιολιστή. Τελικά η μητέρα έσπρωξε δυνατά το παιδί και το παιδί ξανάρχισε να περπατά γυρνώντας ολοένα το κεφάλι προς τα πίσω. Την ίδια αντίδραση είχαν και πολλά άλλα παιδιά. Όλοι, χωρίς εξαίρεση, οι γονείς τα πίεζαν να προχωρήσουν.

45 λεπτά: ο μουσικός συνέχισε να παίζει. Μόνον 6 άνθρωποι είχαν για λίγο σταματήσει. Περίπου 20 άτομα του άφησαν χρήματα χωρίς να διακόψουν το ρυθμό τους. Συγκέντρωσε συνολικά 32 δολλάρια.

1 ώρα: τελείωσε το παίξιμο και μια σιγή απλώθηκε παντού. Κανείς δεν το πρόσεξε. Κανείς δε χειροκρότησε ούτε υπήρξε έστω κάποιο ίχνος αναγνώρισης.

Κανείς δεν το 'ξερε, αλλά ο βιολιστής ήταν ο Τζόσουα Μπελλ, ένας από τους καλύτερους μουσικούς του κόσμου. Επαιξε ένα από τα πιο δύσκολα κομμάτια που έχουν ποτέ γραφτεί, με ένα βιολί αξίας 3.5 εκατομμυρίων δολλαρίων. Δύο μερες νωρίτερα, ο Τζόσουα Μπελλ γέμισε ασφυκτικά ένα θέατρο στη Βοστώνη, σε συναυλία που η μέση τιμή του εισιτηρίου άγγιξε τα 100 δολλάρια.

Πρόκειται για πραγματικό γεγονός. Ο Τζόσουα Μπελλ έπαιξε ινκόγκνιτο στο σταθμό του μετρό στα πλαίσια ενός κοινωνιολογικού πειράματος που οργάνωσε η Ουάσιγκτον Ποστ για την αντίληψη, το γούστο και τις προτεραιότητες των ανθρώπων. Το ερώτημα που προέκυψε: σε ένα ουδέτερο περιβάλλον και σε ακατάλληλη ώρα, μπορούμε να αντιληφθούμε την ομορφιά; Σταματούμε για να την απολαύσουμε; Αναγνωρίζουμε το ταλέντο όταν εκδηλώνεται σε ασυνήθιστα χωροχρονικά πλαίσια;

Ενα συμπέρασμα που πιθανώς μπορεί να εξαχθεί από το συγκεκριμένο πείραμα είναι: Αν δεν έχουμε ένα λεπτό για να σταματήσουμε και ν'ακούσουμε έναν από τους καλύτερους μουσικούς του κόσμου να παίζει ένα από τα ωραιότερα κομμάτια που γράφτηκαν ποτέ, με ένα από τα ομορφότερα μουσικά όργανα .... πόσα άλλα πράγματα χάνουμε άραγε;

by email

Οι νόμοι του Μέρφυ για τους μουσικούς

Τα μουσικά όργανα χαλάνε ευκολότερα απ’ ότι φτιάχνονται.

Τα μουσικά όργανα χαλάνε πάντα λίγο πριν τη συναυλία.

Ένα πλήκτρο που έχει κολλήσει, λειτουργεί άψογα όταν το δοκιμάζει ο τεχνικός.

Τα μέλη της μπάντας που παίζουν σωστά, θα ακολουθήσουν πάντα τα μέλη που παίζουν λάθος.

Το αναλόγιο δεν θα είναι ποτέ σταθερό.

Αν το ακροατήριο μπορεί να χειροκροτήσει στη λάθος στιγμή, θα το κάνει.

Τουλάχιστον ένα κινητό θα χτυπήσει κατα τη διάρκεια της πρόβας ή της συναυλίας.

Όταν υπάρχει συγχρονισμένη παύση σε ένα κομμάτι, τουλάχιστον ένας μουσικός θα συνεχίσει να παίζει.

Το φάλτσο θα εμφανιστεί στην κορύφωση του κομματιού.

Ο ντράμερ θα χάσει τις μπαγκέτες.

Ο ντράμερ θα ισχυριστεί οτι του έκλεψαν τις μπαγκέτες.

Ο ντράμερ θα βρει τις μπαγκέτες του μόλις έχει αγοράσει καινούριες.

Όταν μεταφέρεις τα τύμπανα, το μεγαλύτερο κομμάτι τους είναι λίγα εκατοστά φαρδύτερο απο την πόρτα.

via

Άγνωστα έως σήμερα έργα του Μότσαρτ στο Ζάλτσμπουργκ

Το Διεθνές Ίδρυμα Μοτσαρτέουμ του Ζάλτσμπουργκ, στη βόρειο Αυστρία, παρουσίασε σήμερα δύο, άγνωστα έως σήμερα, νεανικά έργα για πιάνο του μεγαλοφυούς συνθέτη Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ.

«Οι υπηρεσίες ερευνών του Διεθνούς Ιδρύματος Μοτσαρτέουμ του Ζάλτσμπουργκ ταυτοποίησε δύο συνθέσεις, οι οποίες από πολλού χρόνου βρίσκονταν ήδη στην κατοχή του, ως έργα της νεότητος του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ», ανακοίνωσε το Ίδρυμα.

Τα δύο μουσικά έργα για πιάνο, ένα τετράλεπτο κοντσέρτο και ένα πρελούδιο διάρκειας ενός λεπτού, εκτελέσθηκαν σήμερα για τους δημοσιογράφους στο ίδιο το πιάνο του Μότσαρτ, στην παλαιά οικογενειακή του κατοικία στην γενέτειρα του συνθέτη από τον αυστριακό πιανίστα Φλοριάν Μπίρσακ, επίσης καταγόμενο από το Ζάλτσμπουργκ.

Το Διεθνές Ίδρυμα Μοτσαρτέουμ έχει ως αποστολή να διαφυλάσσει την κληρονομιά του εμπνευσμένου συνθέτη, να ερευνά και να διοργανώνει μουσικές εκδηλώσεις.

Τα δύο αυτά έργα δεν είναι τα μόνα που έχουν ανακαλυφθεί τα τελευταία χρόνια. Τον Σεπτέμβριο του 2008 είχε εντοπισθεί στη Βιβλιοθήκη της Νάντ μία ανέκδοτη σύνθεση του Μότσαρτ, που είχε παραμείνει στα αρχεία της επί έναν αιώνα και πλέον. Ενώ το 2006, στην επέτειο από τα 250 της γέννησης του συνθέτη, ανακαλύφθηκε στο Ζάλτσμπουργκ ένα Αλέγκρο για πιάνο, που πιθανώς είχε συνθέσει ο Μότσαρτ σε ηλικία έξι έως 13 ετών.

via

Οι άνθρωποί μας: Θοδωρής Ρέλλος

Ο Θοδωρής Ρέλλος γεννήθηκε στην Αθήνα.

Σπούδασε φλάουτο στο Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης με τον Tone Takahashi, θεωρητικά με τον Γιώργο Ζερβό και Βυζαντινή μουσική με τον Νικηφόρο Μεταξά στην Κωνσταντινούπολη, όπου και συνεργάστηκε με το συγκρότημα «Βόσπορος».

Είναι ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος “Mode Plagal”. Ασχολείται με τη σύγχρονη τζαζ και την παραδοσιακή μουσική.

Είναι επίσης μέλος του συγκροτήματος “Χειμερινοί Κολυμβητές”.

Παίζει σαξόφωνο από το 1980, συμμετέχοντας με διάφορα σχήματα σε φεστιβάλ, συναυλίες και εμφανίσεις σε κλαμπ στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Έχει ηχογραφήσει για το ραδιόφωνο, την τηλεόραση, θεατρικές και χορευτικές παραστάσεις και για τον κινηματογράφο.

Συνθέσεις του υπάρχουν στους δίσκους:

• «Το πρωί και το βράδυ» (Lyra 1991) με τον Μιχάλη Σιγανϊδη
• «Mode Plagal" (Ano Kato records, 1995) με τον Κλ. Αντωνίου και τον Τ. Κανέλλο
• "Acid Free", (Ano Kato records, 1985-1992) με τους Β. Ντάλλα, Γ. Μελάκη, Π. Μπενετάτο
• «Πυρός Αιθήρ» (Legend, 2000)
• Βόσπορος & Mode Plagal, “Του Βοσπόρου το Πέρα” (Hitch Hyke 2003)

Διδάσκει στο Δημοτικό Ωδείο Λιβαδειάς σαξόφωνο, φλογέρα και κλαρίνο.

Πρώτη σύγχρονη εκτέλεση άγνωστης μουσικής του Μότσαρτ

Ενώπιον μικρού ακροατηρίου στη Νάντη της Γαλλίας πραγματοποιήθηκε η πρώτη δημόσια εκτέλεση της άγνωστης μουσικής σύνθεσης του Μότσαρτ, η παρτιτούρα της οποίας ανακαλύφθηκε πριν από λίγους μήνες σε βιβλιοθήκη της πόλης κατά τη διάρκεια εργασιών αρχειοθέτησης.

Η μουσική σύνθεση διαρκεί δύο λεπτά και την εκτέλεσε ο βιολονίστας Daniel Cuiller. Μέχρι τις 22 Φεβρουαρίου το κοινό θα μπορεί επίσης, να επισκέπτεται στο Κάστρο της Νάντ όπου η παρτιτούρα του Μότσαρτ εκτίθεται για να δει από κοντά το σημαντικό εύρημα για την μουσική ιστορία της Δύσης.

Ακούστε τη μουσική από το βίντεο του BBC

Για τη σημασία της ανακάλυψης της παρτιτούρας είχε μιλήσει ο δρ Ούλριχ Λέισιγνκερ από το πανεπιστήμιο Mozarteum στο Ζάλτζμπουργκ, που ήταν ο άνθρωπος, ο οποίος επιβεβαίωσε την αυθεντικότητα της. «Διαπιστώσαμε αμέσως ότι ήταν ο γραφικός χαρακτήρας του Μότσαρτ. Όμως μας πήρε λίγο περισσότερο χρόνο για να διαπιστώσουμε, πως ήταν κάτι εντελώς καινούριο και άγνωστο. Ήταν μεγάλη έκπληξη και μεγάλη χαρά για εμάς».

Όπως λέει ο Λέισινγκερ, οι πρώτες τέσσερις γραμμές συνθέτουν όλο το κομμάτι, πράγμα που καθιστά την μουσική ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα. Το δεύτερο μέρος μοιάζει «ατελές» και «βιαστικό» σύμφωνα με τους ειδικούς, ενώ τρεις γραμμές της σύνθεσης λείπουν.

Όπως αναφέρεται από το BBC, ο Μότσαρτ άφησε πίσω του πάνω από 600 γνωστά έργα, πριν τον πρόωρο θάνατό του το 1871.

via

Επειδή τα πάντα είναι δυνατά!

TONY MELENDEZ!

Το πιάνο είναι η αγάπη μου το κομπολόι, το μεράκι μου

«Ι Love κομπολόι!», είπε κάποια στιγμή ο μεγάλος και διάσημος Γαλλοκαναδός πιανίστας Αλέν Λεφέβρ στη συνέντευξη Τύπου για το ρεσιτάλ που θα δώσει στο Μέγαρο το Σάββατο 15 Νοεμβρίου. Και μας έδειξε το κομπολόι που του χάρισε ένας Ελληνας φίλος του.

«Επαιζα με το κομπολόι μου περιμένοντας σε ένα αμερικάνικο αεροδρόμιο. Ερχεται ένας Αμερικάνος οργισμένος και με ρωτάει αν είμαι μουσουλμάνος. "Οχι, είναι ελληνικό κομπολόι", του λέω. Λίγο καιρό μετά, στη Γερμανία, μου λέει ο μαέστρος: "Καλά, είσαι φανατικός χριστιανός;". "Οχι, είναι κομπολόι από την Ελλάδα", εξηγώ. Αργότερα, στην Κίνα, με ρωτάνε "τι είναι αυτό στα χέρια σου, είσαι Θιβετιανός;" και ξαναλέω "όχι, είναι ένα ελληνικό κομπολόι". Μάλλον φταίει που ονειρεύομαι να γίνω Ελληνας», κατέληξε. Και απολογήθηκε για την πολυλογία του, «...νιώθω Ελληνας και σαν τέτοιος μου αρέσει να μιλάω πολύ», ενώ περιέγραψε την Ελλάδα σαν ένα χώρο όπου όχι μόνο επιστρέφει πάντα με αγάπη αλλά και σαν πηγή καλλιτεχνικής έμπνευσης.

«Νιώθω Ελληνας και ίσως γι' αυτό μου αρέσει να μιλάω τόσο» μας είπε ο Αλέν Λεφέβρ δηλώνοντας πανευτυχής που επιστρέφει για άλλη μια φορά στην Ελλάδα.

Παθιασμένος ερμηνευτής της κλασικής μουσικής, διάσημος για το σφρίγος και την ποίηση των ερμηνειών του, ο Αλέν Λεφέβρ πρόσφερε πρώτη φορά την ερμηνεία του στο κοινό του Μεγάρου Μουσικής το 1997. Η επιτυχία του είχε σαν συνέχεια μιαν αξέχαστη βραδιά στο μικρό θεατράκι της Επιδαύρου τον Ιούλιο της επόμενης χρονιάς και ακολούθησαν με εξαιρετική επιτυχία εμφανίσεις το 1999, το 2002 και το 2005. Γι' αυτό και θυμάται πάντα με αγάπη τον τρόπο που τον υποδέχθηκε το ελληνικό κοινό από την αρχή της καριέρας του.

Από τότε έχει εμφανιστεί στις μεγαλύτερες αίθουσες σε όλο τον κόσμο και συνεργαστεί με φημισμένες ορχήστρες (Βασιλική Φιλαρμονική του Λονδίνου, Συμφωνικές Αμβούργου, Στουτγκάρδης, Βούπερταλ, Ντιτρόιτ και Ουάσιγκτον, Βιρτουόζοι της Μόσχας, Φιλαρμονική του Μπουένος Αϊρες, Φιλαρμονική της Κίνας, της Μαλαισίας) και κορυφαίους μαέστρους, όπως τους Σαρλ Ντιτουά, Κρίστοφ Εσενμπαχ, Κεντ Ναγκάνο, Βλαντίμιρ Σπιβακόφ κ.ά. Η δισκογραφία του, που αριθμεί 13 CD , του έχει αποφέρει το Βραβείο Classical Internet 2004 για την ηχογράφηση σύγχρονων έργων (Analekta) σε ένα cd που πούλησε περίπου 40.000 αντίτυπα σε ένα χρόνο και έμεινε 68 εβδομάδες στο Top Five κλασικής μουσικής στον Καναδά. Για δυο συνεχείς χρονιές (2001, 2002) του απονεμήθηκε το βραβείο Felix για το Καλύτερο Κλασικό Αλμπουμ της Χρονιάς, ενώ το πιο πρόσφατο άλμπουμ του, «Homage to Andre Mathieu», απέσπασε ενθουσιώδεις κριτικές και βρέθηκε για 25 εβδομάδες ανάμεσα στους 10 πιο ευπώλητους δίσκους κλασικής μουσικής.

Πολυδιάστατη προσωπικότητα, δεν είναι μόνο πιανίστας, ερμηνευτής και συνθέτης, αλλά και ακτιβιστής στο χώρο της μουσικής, με εβδομαδιαία ραδιοφωνική εκπομπή στο Radio-Canada, ενώ συνδυάζει το πυκνό πρόγραμμα περιοδειών ανά τον κόσμο με μια αποστολή, την οποία υπηρετεί με πάθος και επιμονή: Να κρατήσει τη φλόγα της κλασικής μουσικής ζωντανή και να διευρύνει όσο μπορεί το κοινό της.

«Η κλασική μουσική περνάει κρίση», είπε χθες. «Ο πολιτισμός μας είναι τόσο συνεπαρμένος από τις εικόνες της ποπ μουσικής που δεν προσφέρει την παραμικρή δυνατότητα στους νέους και στα παιδιά να ακούσουν κάτι που δεν συνοδεύεται από βίντεο του MTV». Γι' αυτό και πηγαίνει συχνά σε σχολεία και σε νοσοκομεία για παιδιά, όπου παίζει πιάνο χωρίς να αμείβεται, για να τα μυήσει στην ομορφιά της κλασικής μουσικής και βλέπει «πολλά από αυτά να δακρύζουν όταν ακούν κλασική μουσική για πρώτη φορά».

Το πρόγραμμα του ρεσιτάλ του Σαββάτου -που εντάσσεται στον Κύκλο των Μεγάλων Ερμηνευτών- περιλαμβάνει πέντε σονάτες για πιάνο του Ντομένικο Σκαρλάτι, τρεις σονάτες του Πάδρε Αντόνιο Σολέρ και τις Etudes-tableaux του Σεργκέι Ραχμάνινοφ, έργα γραμμένα κατά τον 17ο, 18ο και 19ο αιώνα, τα οποία αποτυπώνουν την περιπέτεια της μουσικής για πιάνο και τις διαδρομές της στο χρόνο.

Αίθουσα Φίλων της Μουσικής Σάββατο, 15 Νοεμβρίου, 8.30 μ.μ.
Εισιτήρια και πληροφορίες: Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, 210-7282333, www.megaron.gr

[via]

Οι μουσικοί χρησιμοποιούν και τα δύο ημισφαίρια του εγκεφάλου

Η επιστημονική έρευνα έρχεται να επιβεβαιώσει αυτό που οι μη ταλαντούχοι μουσικά άνθρωποι συχνά έχουν νιώσει: οι εκπαιδευμένοι μουσικοί λειτουργούν στο νου τους διαφορετικά από τους κοινούς θνητούς.

Ομάδα ψυχολόγων του αμερικανικού πανεπιστημίου Βάντερμπιλτ ανακάλυψε ότι οι επαγγελματίες μουσικοί είναι πιο αποτελεσματικοί στη χρησιμοποίηση μιας δημιουργικής νοητικής τεχνικής που λέγεται αποκλίνουσα σκέψη, ενώ παράλληλα χρησιμοποιούν ταυτόχρονα το δεξιό και τον αριστερό μετωπιαίο φλοιό πολύ συχνότερα από το μέσο άνθρωπο.

Η έρευνα των Κρίσταλ Γκίμπσον, Μπράντλεϊ Φόλεϊ και Σόχι Παρκ δημοσιεύεται στο περιοδικό Brain and Cognition και διαπιστώνει ποιοτικές διαφορές στο δημιουργικό τρόπο που οι μουσικοί λύνουν τα προβλήματα, καθώς και στην εγκεφαλική τους δραστηριότητα. Μια ερμηνεία που δίνουν οι επιστήμονες για τη συχνή ταυτόχρονη χρήση των δύο ημισφαιρίων, είναι ότι πολλοί μουσικοί πρέπει να χρησιμοποιούν και τα δύο χέρια τους ανεξάρτητα, προκειμένου να παίξουν το όργανό τους.

Έτσι οι μουσικοί αποδεικνύονται ιδιαίτερα ικανοί στο να ενοποιούν τις ανταγωνιστικές πληροφορίες που δέχονται από τα δύο ημισφαίρια του εγκεφάλου τους. Για παράδειγμα, πρέπει να είναι ικανοί να διαβάζουν ταυτόχρονα τις νότες, που ως γραπτά μουσικά σύμβολα ανήκουν στην επικράτεια του αριστερού ημισφαιρίου, ενώ παράλληλα να ερμηνεύουν την παρτιτούρα με τον δικό τους προσωπικό τρόπο, διαδικασία που συνδέεται με το δεξί ημισφαίριο.

Εξάλλου οι μουσικοί τα καταφέρνουν καλύτερα στη δημιουργική αποκλίνουσα σκέψη, δηλαδή στην ικανότητα να βρίσκουν νέες λύσεις σε πολύπλευρα προβλήματα. Σε ένα πείραμα των ερευνητών, για παράδειγμα, οι μουσικοί εθελοντές τα πήγαν πολύ καλύτερα από τους μη μουσικούς, όταν τους ζητήθηκε να βρουν νέες χρήσεις και λειτουργίες σε συνηθισμένα αντικείμενα ενός νοικοκυριού.

Τέλος, η έρευνα βρήκε ότι οι μουσικοί εν γένει είχαν υψηλότερο δείκτη νοημοσύνης (IQ) από τους μη μουσικούς.

[via]