Οι άνθρωποί μας: Νεφέλη Μαρκάκη

Γεννήθηκε στην Αθήνα και σε ηλικία επτά χρόνων άρχισε τις σπουδές της στο βιολί, το πιάνο και το μπαλέτο. Μαθήτευσε δίπλα στο Γιάννη Παπαδημητρίου και βραβεύτηκε σε δύο Πανελλήνιους Διαγωνισμούς Βιολιού. Παράλληλα συνεχίζει το χορό και το 1996 κερδίζει την πρώτη θέση στην Ελληνική Γιουροβίζιον, που της επιτρέπει να σπουδάσει με υποτροφία στην Όπερα του Αμβούργου.

Το 2002 γυρνάει στην Ελλάδα κι εργάζεται στο θέατρο ως μουσικός – χορεύτρια. Έχει συμμετάσχει σε παραστάσεις της Λυρικής στο Χορόδραμα της Ραλλούς Μάνου ως σολίστ, σε μιούζικαλ της Μαριάννας Τόλη και από το 2003 είναι μέλος της χορευτικής ομάδας OMAD@NCE του Pierre Tavernier.

Είναι μέλος της ορχήστρας Μάνος Λοίζος με την οποία δίνει συναυλίες σε όλη την Ελλάδα. Διδάσκει στο «Διεθνές Ωδείο Αθήνας» και στο «Δημοτικό Ωδείο Λιβαδειάς».

“Το Βιολί του Άουσβιτς” από τη Μαρία Άνχελς Αγκλάδα

Ο Ντάνιελ είναι ένας Εβραίος luthier –κατασκευαστής εγχόρδων– που επιζεί στην κόλαση του στρατοπέδου συγκέντρωσης του Άουσβιτς δουλεύοντας ως ξυλουργός. Αυτό το επάγγελμα του επιτρέπει να αντέχει τις απάνθρωπες συνθήκες ζωής και να αποφεύγει την πιθανή εξολόθρευση. Μια συναυλία που οργανώνει ο διοικητής του στρατοπέδου, φανατικός λάτρης της κλασικής μουσικής, δίνει την ευκαιρία στον Ντάνιελ να αποκαλύψει το αληθινό του επάγγελμα. Ο διοικητής τον υποβάλλει σε μια δοκιμασία: θα πρέπει να κατασκευάσει ένα βιολί που να παράγει τον τέλειο ήχο. Ο luthier αρχίζει να το φτιάχνει, αλλά δεν μπορεί να φανταστεί ποια τιμωρία τον περιμένει αν δεν τα καταφέρει… Το βιολί αποτελεί πλέον τη μοναδική του σωτηρία.

Το Βιολί του Άουσβιτς από τη Μαρία Άνχελς Αγκλάδα, μια από τις πλέον αναγνωρισμένες Καταλανές συγγραφείς παγκοσμίως, είναι ένα συναρπαστικό μικρό αριστούργημα, μια συγκινητική ιστορία που διακηρύσσει την επιβίωση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας κάτω από τις πιο κτηνώδεις συνθήκες, αντιπαραβάλλοντας τη βαρβαρότητα με τη μαγεία της μουσικής σ' ένα έργο που αποτελεί ύμνο στη ζωή και στην ελπίδα.

Το Βιολί του Άουσβιτς έχει πουλήσει πάνω από 100.000 αντίτυπα στην Καταλωνία και έχει μεταφραστεί σε δώδεκα γλώσσες.

“Ο ΒΙΟΛΟΝΙΣΤΑΣ” του ΚΩΣΤΑ ΚΑΡΑΚΑΣΗ

Μια ιστορία αγάπης που ξεκινά ένα Χριστουγεννιάτικο βράδυ σε κάποιο δρόμο της Αθήνας. Μια μοιραία συνάντηση που φέρνει κοντά έναν δεξιοτέχνη βιολονίστα και μια πάμπλουτη κληρονόμο. Έτσι θα αρχίσει να ξετυλίγεται ο μίτος μια απίστευτης ιστορίας τεσσάρων γενεών μουσικών που μεταναστεύουν σαν πλάνητες τσιγγάνοι - Κωνσταντινούπολη, Βιέννη, Βουδαπέστη, ένα ταξίδι στην Ευρώπη με προορισμό την Αλεξάνδρεια και, τέλος, η Αθήνα. Έρωτες, σαγηνευτικές περιπέτειες μα και ανθρώπινα δράματα που συνιστούν την ίδια τη ζωή. Γυναίκες που μαγεύτηκαν και παθιάστηκαν, άνδρες που πόνεσαν και δοκιμάστηκαν. Και όλα αυτά ρέουν σαν την ονειρική μουσική που φτερουγίζει μέσα από τις χορδές ενός βιολιού και γίνεται η πυρωμένη σφραγίδα του βίου και της πολιτείας των ανδρών, που το κράτησαν στα χέρια τους. Ένας ολόκληρος κόσμος αισθημάτων, γνώσης και πάθους, έτσι ακριβώς όπως πρέπει να είναι η Μουσική αλλά και η μεγάλη Τέχνη όποιας μορφής. Να συγκινεί και να μαγεύει...

Stop and Hear the Music

”Το πείραμα έκανε η “Ουάσιγκτον Ποστ”.

Ο βιολιστής ήταν ο Τζόσουα Μπελ, διεθνούς φήμης βιρτουόζος που τρεις μέρες νωρίτερα είχε γεμίσει τη μεγαλοπρεπή Αίθουσα Συμφωνικής Μουσικής της Βοστώνης. Το βιολί του, ένα πολύτιμο Στραντιβάριους. Στις 7.51 π.μ. της Παρασκευής 12 Ιανουαρίου, την ώρα της πρωινής αιχμής, σ’ έναν σταθμό που εξυπηρετεί κυρίως εργαζόμενους σε κυβερνητικά γραφεία, ο Μπελ, ντυμένος με τζιν, μπλουζάκι και καπέλο του μπέιζ-μπολ, εκτέλεσε μέσα σε 43 λεπτά της ώρας έξι αριστουργήματα της κλασικής μουσικής - ξεκίνησε με το “Chaconne” από την παρτίτα Αρ.2 του Μπαχ. Μπροστά του είχε ανοιχτή τη θήκη του βιολιού, με μερικά δολάρια για “μαγιά”.

Τρία λεπτά πέρασαν χωρίς να συμβεί το παραμικρό. Εξήντα τρεις άνθρωποι είχαν ήδη περάσει όταν ένας μεσήλικας κοντοστάθηκε για κλάσμα του δευτερολέπτου και έστρεψε το κεφάλι προς τον μουσικό. Μισό λεπτό αργότερα, μία γυναίκα έριξε ένα δολάριο στη θήκη και απομακρύνθηκε. Χρειάστηκε να περάσουν έξι λεπτά για να σταματήσει κάποιος, να ακουμπήσει στον τοίχο και να ακούσει.

Στα τρία τέταρτα που έπαιξε ο Μπελ πέρασαν από μπροστά του 1.097 άνθρωποι. Επτά σταμάτησαν τουλάχιστον ένα λεπτό για να απολαύσουν τη μουσική. Είκοσι επτά έδωσαν χρήματα, οι περισσότεροι χωρίς να επιβραδύνουν- συγκεντρώθηκαν 32 δολάρια και κάτι ψιλά. Απομένουν 1.070 άνθρωποι που πέρασαν χωρίς να καταλάβουν τίποτε, πολλοί μόλις ένα μέτρο μακριά από τον βιρτουόζο, οι περισσότεροι χωρίς καν να γυρίσουν το κεφάλι. Και στις τρεις ομάδες υπήρχαν λευκοί, μαύροι και ασιάτες, νέοι και ηλικιωμένοι, άνδρες και γυναίκες. Μία μόνο δημογραφική ομάδα είχε απολύτως συνεπή συμπεριφορά. Κάθε φορά που περνούσε ένα παιδί, προσπαθούσε να σταματήσει για να δει και να ακούσει. Και κάθε φορά ένας γονιός το έσπρωχνε μακριά.

Όλα βιντεοσκοπήθηκαν με μια κρυφή κάμερα. Στην ταινία βλέπεις ανθρώπους να περνούν κατά κύματα, με χάρτινα ποτήρια καφέ στο χέρι και κινητά στο αφτί, σ’ έναν θλιβερό χορό αδιαφορίας, αδράνειας και βιασύνης. Ο βιολιστής μοιάζει αποκομμένος από το κοινό του, που δεν τον βλέπει και δεν τον ακούει - ένα φάντασμα. Όμως είναι ο μοναδικός που βρίσκεται πραγματικά εκεί - τα φαντάσματα είναι οι άλλοι.

“Αν δεν μπορούμε να βρούμε λίγο χρόνο στη ζωή μας για να ακούσουμε έναν από τους καλύτερους μουσικούς στον κόσμο να παίζει μερικά από τα καλύτερα μουσικά κομμάτια που έχουν γραφτεί ποτέ”, σχολιάζει η “Ποστ”, “αν η πίεση της σύγχρονης ζωής μας κατακυριεύει σε σημείο να γινόμαστε κουφοί και τυφλοί σε κάτι τέτοιο, τότε τι άλλα πράγματα μπορεί να χάνουμε χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε?”

Το ερώτημα που προέκυψε: σε ένα ουδέτερο περιβάλλον και σε ακατάλληλη ώρα, μπορούμε να αντιληφθούμε την ομορφιά; Σταματούμε για να την απολαύσουμε; Αναγνωρίζουμε το ταλέντο όταν εκδηλώνεται σε ασυνήθιστα χωροχρονικά πλαίσια;

via

«Οταν φτιάχνω ένα βιολί, τα χέρια μου ματώνουν»

«Γύφτο θα σε κάνω;», φώναζε ο πατέρας του και δώσ’ του ξύλο. «Εγώ όμως είχα αρρωστήσει. Με είχε μαγέψει το βιολί που έπαιζαν οι πλανόδιοι του χωριού. Εκλεψα ένα κομμάτι ξύλο από το γείτονα για το σώμα του οργάνου και ακολούθησα τους μουσικούς, περιμένοντας να σπάσει μία χορδή από το βιολί τους για να τη βάλω στο δικό μου. Ημουν μόλις 10 ετών». Ο κ. Θανάσης Μητράς είναι κατασκευαστής χειροποίητου βιολιού -από τους ελάχιστους που ασχολούνται ακόμα στις μέρες μας με τη συγκεκριμένη τέχνη. Ζει στα Μυρά, ένα γραφικό χωριουδάκι 30 χλμ. έξω από τη Λάρισα. Εκεί, σε ένα μικρό «εργοστάσιο», μόλις δύο τετραγωνικών μέτρων, στην αυλή του σπιτιού του, ο 74χρονος «Ελληνας Στραντιβάριους», όπως τον αποκαλούν οι ξένοι πελάτες του, σκαλίζει ξύλα. Τους δίνει σχήμα και πνοή, κι εκείνα ζωντανεύουν, αναδύοντας μελωδίες που χαϊδεύουν τα αφτιά μας.

Δύσκολοι καιροί τότε για να ασχοληθεί κάποιος με το βιολί;
Πάρα πολύ! Ηταν προσβολή να παίζεις βιολί. Ενα όργανο που απλώς συνόδευε τη μουσική σε χορούς και πανηγύρια. Οι βιολιστές είχαν τη φήμη κατώτερων μουσικών. Τους φώναζαν «γύφτους». «Δεν ντρέπεσαι, θα μας κάνεις ρεζίλι», μου έλεγε ο πατέρας μου και με κρατούσε έξω από το σπίτι νηστικό.
Κι εσείς τι κάνατε;
Εγώ… το βιολί μου! Αφού είδαν ότι δεν έκανα πίσω με τίποτα, μου πήραν ένα και με έστειλαν πέντε μήνες να μάθω να παίζω. Ημουν καλός στα Γράμματα αλλά η τρέλα μου για το βιολί δεν με άφησε να συνεχίσω. Οι δάσκαλοι στο Δημοτικό έλεγαν στους γονείς μου «το Θανάση και τα μάτια σας. Θα κάνει σπουδαία πράγματα».
Θυμάστε την πρώτη φορά που κατασκευάσατε βιολί;
Ηταν πριν από 22 χρόνια. Τότε δεν ήξερα τίποτα από μέτρα ούτε από ξύλα. Ωσπου συνάντησα σε ένα πανηγύρι ένα μαθηματικό, τον Χρήστο Παπαγεωργίου. Είχε φτιάξει ένα βιολί. Το είδα και μου άρεσε. Του χρωστάω πολλά. Μου άνοιξε το δρόμο.
Λένε ότι κάθε βιολί σας διαθέτει δική του προσωπικότητα. Σε τι πιστεύετε ότι οφείλεται αυτό;
Οταν φτιάχνω ένα βιολί, τα χέρια μου ματώνουν. Το αίμα τρέχει και ποτίζει το ξύλο που δουλεύω. Ισως να είναι αυτός ο λόγος.
Μέχρι σήμερα έχετε κατασκευάσει περισσότερα από 250 βιολιά.
Από τα οποία τα πιο πολλά έχουν ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο, στα χέρια σπουδαίων καλλιτεχνών, όπως ο Λεωνίδας Καβάκος και μουσικοί της φιλαρμονικής της Βιέννης. Καθημερινά στο σπίτι μου καταφθάνουν οργανοπαίκτες τόσο για αγορά όσο και για επιδιορθώσεις. Με τη βοήθεια ενός σουγιά και ενός μικρού σπάγκου διορθώνω κάθε ελάττωμα στο σώμα ή και στην ψυχή των οργάνων.
Εχει ψυχή το βιολί;
Δεν το ήξερες; Το δοξάρι είναι η ψυχή του. Η καρδιά ανήκει στον οργανοπαίκτη.

Βραβεία ευρεσιτεχνίας σε έναν αυτοδίδακτο

«Ο,τι βλέπουν τα μάτια μου, τα χέρια μου τα φτιάχνουν». Είναι ο μάστορας του χωριού. Εχει επισκευάσει από τρακτέρ και αυτοκίνητα μέχρι μαγνητόφωνα. «Μόνο τα κινητά τηλέφωνα μου έχουν ξεφύγει», μας λέει αστειευόμενος. Οι συγχωριανοί του γνώριζαν ότι πιάνουν τα χέρια του και καθημερινά γέμιζαν το μικρό «εργοστάσιό» του με χαλασμένες συσκευές. Εξάλλου, οι τοίχοι του σαλονιού του κ. Θανάση είναι στολισμένοι από διπλώματα ευρεσιτεχνίας και τιμητικούς τίτλους από μεγάλες αυτοκινητοβιομηχανίες -Jaguar, Mercendes, Fiat, Volvo- για τις εφευρέσεις του που χρησιμοποιήθηκαν σε μοντέλα του ’70. «Οταν δεν ονειρεύομαι μελωδίες και βιολιά, βλέπω στον ύπνο μου περίπλοκες μηχανές και εργοστάσια. Δεν σπούδασα ούτε ηλεκτρολόγος ούτε μηχανικός ούτε μουσικός ούτε κατασκευαστής. Ολα μόνος μου τα έμαθα».

«Σφενδάμι & ελάτη έχουν καλύτερο ήχο»

Το σώμα του βιολιού αποτελείται από δύο κυρτές επιφάνειες, το μανίκι, όπως το ονομάζει ο κ. Θανάσης, και τα δύο καπάκια, το επάνω και το κάτω. Η κυρτότητα των επιφανειών του δεν προκύπτει με μηχανικό τρόπο αλλά δημιουργείται με κατάλληλη κοπή από το σώμα της πρώτης ύλης. «Για να πετύχει ένα βιολί παίζουμε με τα χιλιοστά. Γι’ αυτό πρέπει να είναι σωστά σκαλισμένο». Σφενδάμι και ελάτη είναι τα υλικά που χρησιμοποιεί για την κατασκευή, καθώς «τα συγκεκριμένα είδη ξύλου βγάζουν καλύτερο ήχο». Τα ίδια υλικά άλλωστε χρησιμοποιούσε και ο Αντόνιο Στραντιβάριους, ο οποίος κατασκεύασε τα πιο περίφημα και πολύτιμα για την τελειότητα του ήχου τους βιολιά. «Είχε το δικό του μυστικό για την κατασκευή τους. Χρόνια τώρα προσπαθούν να ανακαλύψουν από πού προέρχεται ο εξαιρετικός ήχος των οργάνων του». Παρόμοια τακτική ακολουθεί και ο ίδιος. Αν και μιλάει εύκολα για την τέχνη του, φροντίζει να κρατάει ορισμένα μυστικά για τον εαυτό του ως γνήσιος καλλιτέχνης που είναι. «Τρία πράγματα έχουν σημασία για ένα καλό βιολί: η ποιότητα του ξύλου, το σκάλισμα και τα λούστρα για το βερνίκωμα. Τα δύο πρώτα τα αποκαλύπτω. Το μυστικό στο λουστράρισμα όμως όχι».

Της ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΦΑΡΑΖΗ

Δείτε επίσης Tο μικρό «εργοστάσιο» βιολιών του κ. Θανάση Μητρά

Ακόμα μια θεωρία για το θαυμαστό ήχο των Στραντιβάριους

Γιατί τα βιολιά του μεγάλου Ιταλού κατασκευαστή Στραντιβάρι έχουν τόσο ανώτερο ήχο; Ίσως επειδή το ξύλο από το οποίο κατασκευάστηκαν είναι εξαιρετικά ομοιογενές, απαντούν ερευνητές που εξέτασαν τα όργανα με αξονικό τομογράφο.

Η νέα έρευνα, που δημοσιεύεται στην ηλεκτρονική επιθεώρηση PLoS One, έρχεται να προστεθεί σε μια ποικιλία θεωριών που έχουν προταθεί τα τελευταία 300 χρόνια.

Ο Ολλανδός γιατρός και Μπέρεντ Στόελ και ο Αμερικανός κατασκευαστής μουσικών βιολιών Τέρι Μπόρμαν συνέκριναν οκτώ σύγχρονα βιολιά με πέντε κλασσικά βιολιά που κατασκευάστηκαν στην Κρεμόνα από τον Αντόνιο Στραντιβάρι και τον Τζιουζέπε Γκουαρνέρι ντελ Γκέσο.

Τα πανάκριβα έγχορδα εξετάστηκαν με μια προσαρμοσμένη έκδοση του λογισμικού με το οποίο μετράται η πυκνότητα των πνευμόνων σε ασθενείς με εμφύσημα.

Η ανάλυση των τομογραφιών φαίνεται να διαψεύδει παλαιότερες μελέτες, σύμφωνα με τις οποίες το ξύλο των Στραντιβάριους έχει ασυνήθιστα υψηλή πυκνότητα -η μέση πυκνότητα του ξύλου ήταν περίπου ίδια στα κλασσικά και τα σύγχρονα βιολιά. Οι ερευνητές διαπίστωσαν όμως ότι το ξύλο των βιολιών από την Κρεμόνα είχε εξαιρετικά ομοιόμορφη πυκνότητα.

Το συμπέρασμα ήταν το ίδιο τόσο για το επάνω μέρος των βιολιών, που συνήθως κατασκευάζεται από ερυθρελάτη, όσο και για την κάτω πλευρά, που συνήθως φτιάχνεται από σφεντάμι.

Στα περισσότερα δέντρα, το ξύλο που παράγεται την άνοιξη είναι συνήθως λιγότερο πυκνό από αυτό που παράγεται το καλοκαίρι, στο τέλος της αυξητικής περιόδου.

Στα Στραντιβάριους, όμως, αυτό δεν φαίνεται να ισχύει. Ίσως η διαφορά στον ήχο τους να οφείλεται στις κλιματικές συνθήκες της περιοχής όπου μεγάλωσαν τα δέντρα πριν από τρεις αιώνες.

«Η κλιματική διαφορά ίσως παίζει ρόλο αλλά η κατεργασία του ξύλου θα μπορούσε να είναι μια άλλη εξήγηση. Μια τρίτη απάντηση θα μπορούσε να είναι η παλαίωση του ξύλου τα τελευταία 300 χρόνια» δήλωσε στο Reuters ο Δρ Μπέρεντ του Πανεπιστημίου του Λάιντεν.

«Δεν υπάρχει τρόπος να το μάθουμε από αυτά τα δεδομένα. Δείξαμε απλά ότι υπάρχουν διαφορές στην πυκνότητα» παραδέχεται.

Σύμφωνα με προηγούμενες έρευνες, το ξύλο των Στραντιβάριους είναι ασυνήθιστα πυκνό επειδή προέρχεται από δέντρα που μεγάλωναν πολύ αργά κατά τη λεγόμενη «Μικρή Παγετώδη Περίοδο», μια περίοδο χαμηλών θερμοκρασιών από το 1645 έως το 1750.

Αλλες μελέτες είχαν εστιαστεί στη γεωγραφική προέλευση του ξύλου, στις καμπύλες των οργάνων, καθώς και στις κόλλες και τα βερνίκια που χρησιμοποιούσε η οικογένεια Στραντιβάρι. Ομοφωνία, πάντως, εξακολουθεί να μην υπάρχει.

Eπενδύσεις σε μουσικά όργανα

Eάν διαθέτετε "μάτι" συλλέκτη για τις καλές τέχνες, τα παλιά βιβλία, τα σπάνια μουσικά όργανα, τα γραμματόσημα και το "παλιό καλό" κρασί, τότε πιθανώς να διαθέτετε ανάλογη ικανότητα για τη μελλοντική τους αξία. Αυτού του είδους οι τοποθετήσεις μπορούν να προσφέρουν εξαιρετικές ευκαιρίες σε όσους δραστηριοποιούνται σε κάποιον από τους παραπάνω τομείς, ακόμη και ως hobby.

Σε πλήρη αντίθεση με την έντονη μεταβλητότητα που χαρακτηρίζει μετοχικές και ομολογιακές αγορές, οι επενδύσεις "υψηλού επιπέδου" προσφέρουν αποδόσεις πολύ υψηλότερες από τον μέσο όρο των χρηματιστηρίων, ενώ παράλληλα "δίνουν" και στον τυχερό επενδυτή την ικανοποίηση ότι έχει στην κατοχή του κάτι το εντελώς σπάνιο και μοναδικό στο είδος του.

Ποιες είναι οι επενδυτικές ευκαιρίες σε αυτούς τους τομείς και τι είναι αυτό που μπορεί να επηρεάσει τη μελλοντική πορεία και αξία τους;

Ας δούμε για τα Μουσικά όργανα:

Τα βιολιά αποτελούν ένα από τα μουσικά όργανα τα οποία κυριαρχούν σε αυτόν τον "επενδυτικό τομέα". Οι συλλέκτες μπορεί να έχουν στην κατοχή τους είτε ένα βιολί που αξίζει 20 δολάρια –μαζικής παραγωγής στην Κίνα– είτε ένα La Pucelle Stradivarius, κατασκευασμένο το 1709 και αξίας 6 εκατ. δολαρίων.

Καθώς οι συγκεκριμένες αγοραπωλησίες γίνονται σε "ιδιωτικό επίπεδο", είναι αρκετά δύσκολο να υπάρξουν καταγεγραμμένα στοιχεία για την πορεία των τιμών. Σύμφωνα όμως με την εταιρία της Ν. Υόρκης, Machold Rare Violins, η μέση ετήσια απόδοση μιας τέτοιας επένδυσης μπορεί να κυμανθεί από 10% έως και 15%. Το λονδρέζικο hedge fund, Fine Violins Fund, το οποίο ειδικεύεται στις αγοραπωλησίες σπάνιων μουσικών οργάνων, αναμένει μέση ετήσια απόδοση για φέτος από 8% έως και 12%.

Κατά τη διάρκεια των τριών, τελευταίων 10ετιών, η στροφή των θεσμικών επενδυτών σε σπάνια μουσικά όργανα έχει καταστήσει ακόμη πιο επικερδή την αγορά. Το «Chi Mei Foundation» της Ταϊβάν ανακοίνωσε πρόσφατα ότι προχώρησε σε εξαγορά - επένδυση συλλογής βιολιών συνολικής αξίας 25 εκατ. δολαρίων, στην οποία περιλαμβάνονται και πέντε.

[via]

Το πιο ακριβό βιολί του πλανήτη!

xcen>el RGoogle

Το ποσό των 3.544.000 εκατομμυρίων δολαρίων απέφερε σε δημοπρασία στον οίκο «Christie» βιολί του Αντόνιο Στραντιβάρι, σημειώνοντας νέο ιστορικό ρεκόρ τιμής..Είναι ο απόλυτος ευσεβής πόθος κάθε βιολιστή. Το «ιερό δισκοπότηρο» που θα ήθελε να πάρει στα χέρια του.Ένα βιολί που να φέρει την υπογραφή του Αντόνιο Στραντιβάρ.

[via]