Βρέθηκε το πιάνο του Μότσαρτ;

Ένα παλιό πιάνο πιθανολογείται ότι ανήκε στον Μότσαρτ και εάν αυτό επιβεβαιωθεί σίγουρα η αξία του θα είναι αμύθητη. Το εν λόγω πιάνο κατασκευάστηκε το 1775 και μετέπειτα στις αρχές του 80' βρέθηκε στη Γερμανία και στη κατοχή του Μάρτιν Μπέκερ ο οποίος το αγόρασε από έναν αντικέρ στο Στρασβούργο.

Όταν ο Μπέκερ αποφάσισε να δημοπρατήσει το πιάνο του επειδή δεν το ήθελε πια, ένας ιστορικός απεφάνθη ότι υπάρχει μεγάλη πιθανότητα το πιάνο αυτό να ήταν το πιάνο πάνω στο οποίο δημιουργούσε ο Μότσαρτ.

Μάλιστα μια ελαιογραφία του Μότσαρτ παρουσιάζει αρκετές ομοιότητες με το πιάνο του Μπέκερ.

Όπως είπε ο Μπέκερ "σκόπευα να το βγάλω στο σφυρί, στο eBay για 40.000 ευρώ".

Τώρα μένει να πιστοποιηθεί και εάν όντως πρόκειται για το πιάνο του Μότσαρτ η χρηματική και ιστορική του αξία είναι ανεκτίμητη.

Μαρίνα Χατζηδημητρίου

Τραγούδια που έγιναν ταινίες ή το αντίθετο

Κινηματογράφος και μουσική είχαν πάντα μία αμφίδρομη σχέση. Και τα δύο μέρη ενέπνεαν ιδέες στους δημιουργούς κι έτσι είχαμε ταινίες που τουλάχιστον ο τίτλος τους ήταν βασισμένος σε κάποιο γνωστό τραγούδι και αντίστοιχα, τραγούδια που οι συνθέτες τους πήραν την αρχική ιδέα από τον τίτλο ή τους ήρωες κάποιας ταινίας. Αρκετοί καλλιτέχνες και συγκροτήματα έχουν χρησιμοποιήσει για τα άλμπουμ τους τίτλους γνωστών κινηματογραφικών ταινιών. Αλλα συγκροτήματα πήραν το όνομά τους από κάποια ταινία, όπως π.χ. οι Black Sabbath από την ομώνυμη ταινία τρόμου του 1964, που είχε για πρωταγωνιστή τον Boris Karloff, αλλά αυτό από μόνο του χρειάζεται ξεχωριστή αναφορά.

Οι σχέσεις αυτές είναι αμέτρητες, γι' αυτό οι αναφορές θα περιοριστούν μόνο σε τραγούδια και άλμπουμ που έχουν κάποια ιδιαιτερότητα και ξεχώρισαν για διάφορες αιτίες.

Το Singin' In The Rain, που πρωτακούστηκε στην ταινία Hollywood Revue Of 1929, που ήταν η πρώτη ομιλούσα ταινία για τη MGM, το τραγουδούσε ο Cliff Edwards. Το 1952 θα χαρίσει τον τίτλο σε ένα από τα πιο αγαπημένα μιούζικαλ όλων των εποχών, με πρωταγωνιστή τον Gene Kelly.

Οι Queen ήταν ένα συγκρότημα με καλές σχέσεις με τον κινηματογράφο. Το άλμπουμ τους Α Night At The Opera (1975) έχει δανεισθεί τον τίτλο του από την ομώνυμη ταινία του 1935 και το Α Day At The Races (1976) είναι κι αυτό, όπως και το προηγούμενο, πετυχημένη ταινία των Marx Brothers, από το 1937.

Το αριστούργημα του 1929 Der Blaue Engel (Γαλάζιος Αγγελος), που έκανε τη Marlene Dietrich διεθνή σταρ, αρκετά χρόνια αργότερα, το 1960, ενέπνευσε, σαν Θλιμμένος Αγγελος όμως σ'αυτή την περίπτωση, το Blue Angel στον Roy Orbison, του οποίου και άλλα τραγούδια έχουν σχέση με τον κινηματογράφο, όπως το Running Scared, που χρησιμοποιήθηκε ως τίτλος στην ταινία του 1986 με πρωταγωνιστές τους Gregory Hines και Billy Crystal. Το Only The Lonely είναι μία ακόμη μεγάλη επιτυχία του, που ακούγεται στην ομώνυμη ταινία του 1991, με πρωταγωνιστές τους John Candy, Ally Sheedy και James Belushi. Το In Dreams του 1999, που έχει για σκηνοθέτη τον Neil Jordan, και πρωταγωνιστούν οι Annette Bening, Robert Downey Jr. και ο Aidan Quinn, βασίζεται βέβαια στο ομώνυμο τραγούδι του Orbison, το οποίο παίζει καθοριστικό ρόλο και στο Blue Velvet του David Lynch, που με τη σειρά του είναι εμπνευσμένο από το τραγούδι του Tony Bennett, το οποίο, όμως, είχε ακούσει ο σκηνοθέτης στη μεταγενέστερη ερμηνεία με τον Bobby Vinton. Τέλος, όσον αφορά τον Roy Orbison, το Oh Pretty Woman οδήγησε στο Pretty Woman του 1990, με τους Julia Roberts και Richard Gere.

Το Walk On The Wild Side από το άλμπουμ Transformer, που κυκλοφόρησε το 1972 ο Lou Reed, είναι εμπνευσμένο από το μυθιστόρημα που έγραψε το 1956 ο Nelson Algren και οδήγησε στην πετυχημένη κινηματογραφική μεταφορά του το 1962, στην ταινία που αναβιώνει τη Νέα Ορλεάνη της δεκαετίας του '30, με πρωταγωνιστές τούς Jane Fonta, Lawrence Harvey και Barbara Stanwyck.

Η Kate Bush με το τραγούδι της Red Shoes, από το ομώνυμο άλμπουμ του 1993, μας θύμισε την πολύ καλή ταινία του 1948 με τον ίδιο τίτλο, που ήταν βασισμένη στο παραμύθι του Hans Christian Andersen.

Ο Scott Walker, ένας άλλος καλλιτέχνης με τάσεις αναζήτησης, έχει γράψει το τραγούδι του Seventh Seal εμπνευσμένος από την ταινία του Ingmar Bergman από το 1956 Det Sjunde Inseglet (Εβδομη Σφραγίδα), που είχε για πρωταγωνιστές τούς Max Von Sydow και Bibi Andersson.

Οι Cornershop, συγκρότημα από το Λονδίνο που είχε ανάμεσα στα μέλη του και μουσικούς με καταγωγή από την Ινδία, το 1998 γνωρίζουν μία μεγάλη επιτυχία με το Brimfull Of Asha, που αναφέρεται στην ινδή τραγουδίστρια Asha Bhosle, της οποίας η φωνή, αν και ποτέ δεν εμφανίστηκε η ίδια στη μεγάλη οθόνη, έχει αντικαταστήσει τη φωνή δεκάδων πρωταγωνιστριών στις παραγωγές του Bollywood.

Από τα πιο γνωστά τραγούδια του Bruce Springsteen στο άλμπουμ του Nebraska είναι το Atlantic City, που κυκλοφόρησε έναν χρόνο μετά την ταινία του 1981 που σκηνοθέτησε ο Loui Malle και είχε για πρωταγωνιστές τούς Burt Lancaster, Susan Sarandon (και οι τρεις υποψήφιοι για το βραβείο Οσκαρ) και Michel Piccoli. Στην ταινία, όπως και στο τραγούδι, περιγράφονται οι επιρροές της Μαφίας στα καζίνα αυτής της πόλης, η οποία βρίσκεται κοντά στο Νιου Τζέρσεϊ, όπου γεννήθηκε ο Bruce. Επίσης το τραγούδι Nebraska περιγράφει την ιστορία μιας σειράς φόνων όπως αναφέρονται και στην ταινία Badlands που σκηνοθέτησε ο Terrence Malick το 1973.
Το 1995, οι Deep Blue Something, από το Dallas του Τέξας, γνώριζαν τη μοναδική τους επιτυχία με το Breakfast At Tiffany's, που έχει σχέση με την ταινία του 1961, η οποία βασίζεται σε ιστορία του Truman Capote και έπαιζαν οι Audrey Hepburn (υποψήφια για Οσκαρ) και George Peppard.

Το συγκρότημα Gorillaz δημιουργήθηκε το 1998 από τον Damon Albarn, που ήταν βασικό μέλος του συγκροτήματος των Blur. Η μεγάλη επιτυχία τους Dirty Harry βασίστηκε στον γνωστό χαρακτήρα Harry Callachan που καθιέρωσε ο Clint Eastwood στη δεκαετία του '70.

Ο Godzilla είναι το γνωστό τέρας που πρωταγωνιστεί σε αρκετές κινηματογραφικές ταινίες· οι Blue Oyster Cult τον έκαναν τραγούδι το 1976 στο άλμπουμ τους Spectres.
Από τα πιο πετυχημένα τραγούδια και άλμπουμ στη σύγχρονη μουσική εποχή, το Goodbye Yellow Brick Road του Elton John, είναι επηρεασμένο από τον γνωστό δρόμο στην ταινία του 1939 Ο Μάγος του Οζ, από την οποία έγινε γνωστή η Judy Garland.

Οι Humphrey Bogart και Lauren Bacall έπαιζαν στο γκανγκστερικό μελόδραμα του 1948 Key Largo, που έγινε πετυχημένο τραγούδι το 1982 από τον Berie Higgins.
Συγκροτήματα του χαρντ ροκ συχνά αντλούν εμπνεύσεις από κινηματογραφικές ταινίες. Οι Iron Maiden, που είναι ένα από αυτά, έγραψαν το Caught Somewhere In Time επηρεασμένοι από το Blade Runner. Το τραγούδι τους Man On The Edge είναι εμπνευσμένο από την ταινία Falling Down, στην οποία έπαιζε ο Michael Douglas. Το Out Of The Silent Planet είναι επηρεασμένο από το Forbidden Planet, αλλά και από το μυθιστόρημα του 1938 με τον τίτλο του τραγουδιού που έγραψε ο C.S. Lewis. Η ίδια μπάντα έχει γράψει τη μεγάλη επιτυχία της The Number Of The Beast από ιδέα που βασίστηκε στην ταινία Damien: The Omen ΙΙ. Το 2000 το Wicker Song από το άλμπουμ Brave New World βασίζεται στο ομώνυμο φιλμ του 1973 με πρωταγωνιστή τον Christopher Lee και το Where The Eagles Dare στην ταινία του 1968, με τον ίδιο τίτλο, υπάρχει στο άλμπουμ τους Piece Of Mind. Σε ένα άλλο τραγούδι τους χρησιμοποιούν τον τίτλο της γνωστής ταινίας From here to eternity, το ίδιο κάνουν και με το Quest For Fire.

Οι Metallica είναι άλλη μία μπάντα από τον χώρο του ροκ που συχνά χρησιμοποιούν στα τραγούδια τους φράσεις και ιδέες από ταινίες. Στο Memory Remains η Marianne Faithfull, που συμμετέχει, απαγγέλλει μια φράση που είχε πει η Marilyn Monroe στην ταινία της Misfits. Το Sad But True των ιδίων βασίζεται σε μέρος της ταινίας Magic, στην οποία έπαιζε ο Anthony Hopkins το 1979. Οι Metallica χρησιμοποιούν στο Creeping Death φράσεις από το δεύτερο μέρος της ταινίας Οι Δέκα Εντολές. Ενα από τα σημαντικότερα άλμπουμ τους, το For Whom The Bell Tolls, χρησιμοποιεί τον τίτλο από το μυθιστόρημα του Hemmingway που εκδόθηκε το 1940 και το 1943 έγινε και πετυχημένη ταινία. Στο βίντεοκλίπ του τραγουδιού οι Metallica χρησιμοποιούν αποσπάσματα από το φιλμ.

Αλλες ταινίες: Rambling Rose, τραγούδι του Nat King Cole που εξελίχτηκε στο δράμα του 1991 με τους Robert Duvall και Laura Dern, Peggy Sue Got Married, από το τραγούδι του Buddy Holly, που έγινε η ταινία του 1986 με τους Nicolas Cage και Kathleen Turner, One Fine Day, ταινία του 1994, με τους George Clooney και Michelle Pfeiffer, τίτλος εμπνευσμένος από τραγούδι των Chiffons του 1963, My Girl, από το τραγούδι των Temptations, με πρωταγωνιστές τους Dan Aykroyd και Jamie Lee Curtis, Stand Bye Me, ταινία του 1987, με τους Corey Feldman και Will Wheaton, River Phoenix, John Cusack, Kiefer Sutherland, που παραπέμπει στην επιτυχία του Ben Ε. King, When Α Man Loves Α Woman, το δράμα του 1994 με πρωταγωνίστρια τη Meg Ryan, που ως έμπνευση είχε το τραγούδι τού Percy Sledge, Sea Of Love του 1989, με τον Al Pacino, εμπνευμένο από το ομώνυμο τραγούδι του Phil Philips.

Σε αρκετά ακόμα τραγούδια έχουν χρησιμοποιηθεί τίτλοι γνωστών κινηματογραφικών ταινιών, ή και το αντίθετο, χωρίς να έχουν άλλη σχέση με αυτές: Frankestein-Edgar Winter, Frankie And Johnnie-Sam Cooke, Iron Man-Black Sabbath, Pet Cemetary-Ramones - εδώ η ταινία πήρε τον τίτλο από το τραγούδι του συγκροτήματος.

 

Πηγή

Πρωτότυπες εκδόσεις έργων του Σοπέν online

Chopin Early Editions: Η συλλογή έργων του Σοπέν της Βιβλιοθήκης του Πανεπιστημίου του Σικάγου περιλαμβάνει πάνω από 400 πρωτότυπες εκδόσεις μουσικών συνθέσεων από τον Φρεντερίκ Σοπέν.

Τώρα και online σε ψηφιακή μορφή http://chopin.lib.uchicago.edu/ 

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΜΕΤΑΔΟΣΗ ΜΑΘΗΤΙΚΗΣ ΣΥΝΑΥΛΙΑΣ (28/6/10)

Τη Δευτέρα 28 Ιουνίου 2010 θα πραγματοποιηθεί διαδικτυακή μετάδοση μαθητικής συναυλίας από το τηλεκέντρο του Δήμου Δύμης στην Αχαία (Κάτω Αχαγιά) με κοινό το χωριό Γεράκι στην Κρήτη, τα Μεστά της Χίου, την Αθήνα και όποιον άλλον (μέχρι 20) έχει πρόσβαση στο δίκτυο.

Η πρωτοβουλία ανήκει στον κ. Πέτρο Στεργιόπουλο, καθηγητή φλάουτου του Ωδείου μας.

Το Ωδείο μας θα πάρει μέρος στο εγχείρημα, με μαθητές της τάξης Φλάουτου και Μουσικής Δωματίου.

Ο δικτυακός τόπος που διαμορφώνεται αυτές τις μέρες γι' αυτό το σκοπό είναι: http://connect.ea.gr/dmaingreece1 (οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να τον επισκεφτούν ως guest)

Για περισσότερη ενημέρωση δείτε εδώ: http://connect.ea.gr/dmaifopage

"Finalle" - Nefelopetra

Από την μουσική παράσταση "Μεταμορφώσεις... μετά μουσικής", στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του Δημοτικού Ωδείου Λιβαδειάς ΜΑΡΤΙΟΣ ΜΗΝΑΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ 2010.
Με τους: Νεφέλη Μαρκάκη (καθηγήτρια του Ωδείου μας), Πέτρο Πολίτη, Γιάννη Φίλια, Δάφνη Μαρκάκη.

ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ – ΖΟΡΜΠΑΣ - Suite-Ballet In 23 scenes (13/6/10)

Το 2010 γιορτάζουμε στην Ελλάδα τα 85 χρόνια από τη γέννηση του Μίκη Θεοδωράκη διοργανώνοντας διάφορες εκδηλώσεις σε πολλές πόλεις μας.

Η Δημοτική Χορωδία του Δήμου Λεβαδέων στα πλαίσια των πολιτιστικών εκδηλώσεων που λαμβάνουν χώρο στην πόλη μας και σε συνεργασία με την Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Βοιωτίας, διοργανώνει συναυλία στο Ανοιχτό Θέατρο της Κρύας, την Κυριακή 13 Ιουνίου 2010 Κι ώρα 8.30 μ.μ., όπου θα παρουσιάσει το μεγάλο μουσικοχορευτικό έργο ΖΟΡΜΠΑΣ του Μίκη Θεοδωράκη.

Αξίζει να αναφερθεί ότι για πρώτη φορά γίνεται προσπάθεια παρουσίασης του έργου με συμφωνική ορχήστρα και μπαλέτο από ερασιτεχνική χορωδία.

Σ Υ Μ Μ Ε Τ Ε Χ Ο Υ Ν

1) Η Κρατική Συμφωνική Ορχήστρα -VRATZA-της Βουλγαρίας με διευθυντή τον Dimitar Panov

2) Η Σχολή Κλασσικού και Σύγχρονου Χορού με διευθύντρια την Βασιλεία Κουρσάρη. Η διασκευή και η διδασκαλία της χορογραφίας έγινε από την Βασιλεία Κουρσάρη. Τα κοστούμια σχεδίασε η Κα Μαρουσώ Μπρόφα

3) Η συμπολίτισσά μας, σοπράνο , Ασπασία Φραγκούλη

4) Η Χορωδία μας υπό τη διεύθυνση του Μαέστρου Todor Kabakchiev, Στο πιάνο η Κατερίνα Μπότση

5) Αφηγητής: Βασίλης Τσακίρογλου

Την παράσταση διευθύνει ο Μαέστρος TODOR KABAKCHIEV

Μαζί μας γίνεται προσπάθεια να παρευρίσκεται ο ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

Ευχαριστούμε θερμά του χορηγούς μας που χάρη στη δική τους χρηματική συμπαράσταση καταφέραμε να ανταπεξέλθουμε στο μεγάλο κόστος αυτού του έργου.

Πηγή

Η συμβολή της μουσικής στην εξέλιξη του ανθρώπου

Ορισμένα από τα δομικά της στοιχεία είναι διαχρονικά και οικουμενικά

The Economist

Η μουσική είναι ένα μυστήριο. Υπήρξε, και παραμένει, συστατικό κάθε γνωστού πολιτισμού στη Γη. Οστά μεταμορφωμένα σε φλογέρες χρησιμοποιούνταν πριν από 40.000 χρόνια. Η μουσική αποσπά την προσοχή των ανθρώπων πολύ πιο συνεκτικά από κάθε τι άλλο: εγκεφαλογραφήματα δείχνουν πως όταν οι άνθρωποι ακούνε μουσική, όλες σχεδόν οι περιοχές του εγκεφάλου γίνονται πιο ενεργές.

Παρόλ’ αυτά, η μουσική δεν υπηρετεί κάποιον ορατό εξελικτικό σκοπό. Ο Κάρολος Δαρβίνος, στην «Καταγωγή του ανθρώπου», παρατήρησε ότι «ούτε η απόλαυση ούτε η ικανότητα παραγωγής της μουσικής είναι χαρίσματα που χρησιμεύουν άμεσα κατά οποιονδήποτε τρόπο στις συνήθεις ανάγκες της ζωής του ανθρώπου». Απρόθυμος να πιστέψει ότι η μουσική είναι εντελώς άχρηστη, ο Δαρβίνος συμπέρανε ότι πιθανόν να βοηθούσε τους προγόνους του ανθρώπου να είναι πιο επιτυχημένοι στο ζευγάρωμα. Ωστόσο, αν ίσχυε αυτό, θα ήταν αναμενόμενο το ένα φύλο να είναι καλύτερα προικισμένο μουσικά από το άλλο, και κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Ποιος είναι λοιπόν ο στόχος της μουσικής;

Ο Στίβεν Πίνκερ, ένας γνωσιακός ψυχολόγος ο οποίος έγραψε το βιβλίο «Το ένστικτο της γλώσσας», έχει αποκαλέσει τη μουσική «ακουστική τούρτα, ένα φίνο γλύκισμα φτιαγμένο για να ερεθίζει τα ευαίσθητα σημεία τουλάχιστον έξι διανοητικών λειτουργιών μας». Εάν εξαφανιζόταν από το είδος μας, «ο τρόπος ζωής μας θα παρέμενε, κατά τα άλλα, σχεδόν απαράλλαχτος». Αλλοι υποστηρίζουν ότι, αντιθέτως, η μουσική, μαζί με τις εικαστικές τέχνες και τη λογοτεχνία, αποτελεί μέρος αυτού που μας κάνει ανθρώπους. Η απουσία της θα είχε αποκτηνωτικές συνέπειες. Στο βιβλίο του «The Music Instict: How Music Works and Why We Can’t Do Without It» («Το μουσικό ένστικτο. Πώς λειτουργεί η μουσική και γιατί δεν κάνουμε χωρίς αυτήν», εκδ. Bodley Head), ο Φίλιπ Μπολ, Βρετανός επιστημονικός συγγραφέας και φανατικός φιλόμουσος, στέκεται κάπου στη μέση. Υποστηρίζει ότι η μουσική είναι ενσωματωμένη στις ακουστικές, γνωσιακές και κινητικές μας ικανότητες. Εχουμε μουσικό ένστικτο όσο και ένστικτο της γλώσσας, και δεν θα μπορούσαμε να απαλλαγούμε από αυτό ακόμα κι αν το προσπαθούσαμε.

Η μουσική μπορεί να σημαίνει διαφορετικά πράγματα σε διαφορετικούς πολιτισμούς. Παρότι όμως είναι πολιτιστικά εξειδικευμένη, ορισμένα από τα δομικά στοιχεία της είναι οικουμενικά: μελωδία, αρμονία, ρυθμός, το ηχόχρωμα που παράγεται από μια ποικιλία οργάνων και το διακριτό στυλ που προστίθεται από τους επιμέρους συνθέτες. Σχεδόν όλα τα μουσικά συστήματα βασίζονται σε κλίμακες ορισμένης έκτασης - με όριο τη νότα που ηχεί το ίδιο όπως αυτή με την οποία ξεκινήσαμε, μόνο σε υψηλότερο ή χαμηλότερο βαθμό οξύτητας.

Ο Πυθαγόρας

Ο Ελληνας φιλόσοφος Πυθαγόρας, που έζησε γύρω στο 500 π.Χ., λέγεται ότι είχε ανακαλύψει πως οι νότες οι οποίες ηχούν αρμονικά μαζί, έχουν απλούς λόγους συχνοτήτων μεταξύ τους: για παράδειγμα, μια νότα που είναι μια οκτάβα υψηλότερη από μιαν άλλη έχει διπλάσια συχνότητα. Η «διατονική» κλίμακα του Πυθαγόρα, που αποτελεί ακόμα τη βάση της δυτικής μουσικής, αποτελείται από επτά νότες. Δεν είναι όμως η μόνη, κάθε άλλο. Τα μουσικά σύνολα γκαμελάν της Ιάβας χρησιμοποιούν δύο κλίμακες με νότες διαφορετικού αριθμού. Η μουσική της βόρειας Ινδίας έχει 32 διαφορετικές κλίμακες. Ο Αρνολντ Σέμπεργκ επινόησε ένα δωδεκάφθογγο σχήμα ατονικής μουσικής πριν από έναν αιώνα.

Ο Φίλιπ Μπολ εξετάζει με τη σειρά κάθε συστατικό της μουσικής για να εξηγήσει πώς λειτουργεί, χρησιμοποιώντας άφθονα παραδείγματα που τα αντλεί από ένα ευρύ φάσμα μουσικών ειδών, από τον Μπαχ έως τους Μπιτλς και από τα νανουρίσματα έως την τζαζ. Αν μπορείς να διαβάσεις μουσική, θα βρεθείς να μουρμουρίζεις μελωδίες για να καταλάβεις τι εννοεί. Αν δεν μπορείς, ίσως κάποιες στιγμές να χαθείς μέσα στις τεχνικές λεπτομέρειες. Προτού όμως τα πράγματα αρχίσουν να δυσκολεύουν, η ικανότητα του συγγραφέα να μετατρέπει περίπλοκα δεδομένα σε απλή γλώσσα έρχεται και σώζει την κατάσταση.

Το βασικό του μήνυμα είναι ενθαρρυντικό και αισιόδοξο: οι άνθρωποι γνωρίζουν περισσότερα πράγματα για τη μουσική απ’ όσα νομίζουν. Αρχίζουν να αφομοιώνουν τους κανόνες από τη στιγμή που γεννιούνται, ίσως και νωρίτερα, ακούγοντας τα πάντα γύρω τους. Παιδιά πολύ μικρής ηλικίας μπορούν να πουν αν ένας τόνος ή μια αρμονία δεν είναι σωστή. Μια από τις χαρές της μουσικής είναι η γενική εξοικείωση με τον τρόπο που είναι οικοδομημένη, το να ξέρεις μέσες-άκρες τι να περιμένεις κι έπειτα να διαπιστώνεις με ποιους ιδιαίτερους τρόπους καλύπτονται ή ξεπερνιώνται οι προσδοκίες σου. Οι περισσότεροι ενήλικες μπορούν να διακρίνουν τις διαφορές ανάμεσα στα είδη της μουσικής ακόμα κι αν δεν έχουν καμιά εκπαίδευση.

Η μουσική είναι τελείως sui generis. Δεν οφείλει να αφηγηθεί, μια μη-μουσική ιστορία ο ακροατής θα την αποκωδικοποιήσει για τον εαυτό του. Πολλοί, ίσως οι περισσότεροι, έχουν βιώσει ξαφνικά φουντώματα συγκίνησης ακούγοντας ένα συγκεκριμένο μουσικό κομμάτι· ενθουσιασμό ή ανατριχίλα, μια αίσθηση έξαψης, ανάτασης ή ιλαρότητας. Μπορεί ακόμα να συγκινηθούν μέχρι δακρύων χωρίς να μπορούν να εξηγήσουν γιατί. Μουσικοί αναλυτές έχουν προσπαθήσει σκληρά να βρουν πώς συμβαίνει αυτό, αλλά με μικρή επιτυχία. Ισως μερικά μυστήρια είναι καλύτερα να παραμείνουν μυστήρια.

Πηγή