Μια συναυλία για τη φιλία των λαών της Μεσογείου

Τη συναυλία «Η Ορχήστρα του Δρόμου συναντά τους ήχους και τις φωνές της Μεσογείου» θα μεταδώσουν αύριο στις 22.00 το «Δεύτερο Πρόγραμμα» και η «ΝΕΤ 105,8». Στη συναυλία συμμετέχουν οι Παναγιώτης Καλατζόπουλος, Ελλη Πασπαλά κ.ά.

Μια μουσική βραδιά αφιερωμένη στην καλή γειτονία, στην ειρήνη και τη φιλία Ελλήνων και Τούρκων, καθώς και όλων των λαών της Μεσογείου, φιλοξενεί στο πρόγραμμά της η Ελληνική Ραδιοφωνία.

Ο λόγος για τη συναυλία «Η Ορχήστρα του Δρόμου, συναντά τους ήχους και τις φωνές της Μεσογείου» που πραγματοποιήθηκε στις 2 Αυγούστου στο Θεάτρο «Μίκης Θεοδωράκης» στη Χίο. Το Δεύτερο Πρόγραμμα και η ΝΕΤ 105,8 θα φιλοξενήσουν τη συναυλία αύριο στις 22.00. Τη συναυλία θα μεταδώσει και η ΕΡΑ Αιγαίου την ερχόμενη εβδομάδα, χωρίς μέχρι στιγμής να έχουν αποφασίσει οι υπεύθυνοι την ακριβή ημερομηνία.

Η συναυλία είναι αφιερωμένη στην ελληνοτουρική φιλία και υπήρξε μέρος των εκδηλώσεων «Θεοδωράκεια», τα οποία έχει συμπεριλάβει στο πρόγραμμά του το 1ο Μεσογειακό Φεστιβάλ και τα οποία απέκτησαν πλέον μεσογειακή υπόσταση και εμβέλεια.

Στη συναυλία συμμετέχουν ο Παναγιώτης Καλατζόπουλος, η Ευανθία Ρεμπούτσικα, η Ελλη Πασπαλά, η Γεωργία Νταγάκη, ο Πορτογάλος Duarte, η Τουρκάλα Dilek Kots, η «Ορχήστρα του Δρόμου» και ο «Κήπος με τις Τρομπέτες» του Φώντα Τζανίνη. Την εκδήλωση προλογίζουν ο δήμαρχος της Χίου Παντελής Βρουλής, ο αντιδήμαρχος του Τσεσμέ και εκπρόσωπος της τουρκικής αντιπροσωπείας Εκρέμ Οράν.

ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Μ. ΠΕΤΡΟΥΤΣΟΥ/ Σ. ΜΑΝΙΑΤΗΣ / Δ. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ

Τέσσερις συναυλίες μεσογειακής μουσικής

Tο 2008 ανακηρύχθηκε από την Ευρωπαϊκή Ενωση «Ευρωπαϊκό Ετος Διαπολιτισμικού Διαλόγου». Στόχος της πρωτοβουλίας είναι να ευαισθητοποιηθεί η κοινή γνώμη για την αξία της εποικοδομητικής επικοινωνίας μεταξύ διαφορετικών πολιτισμών.

Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων που διοργανώνει το υπουργείο Πολιτισμού, με αφορμή το Ευρωπαϊκό Ετος Διαπολιτισμικού Διαλόγου, θα φιλοξενηθούν το Σεπτέμβριο στον κήπο του Μουσείου Ελληνικών Λαϊκών Μουσικών Οργάνων τέσσερις συναυλίες μεσογειακής μουσικής.

Την Τετάρτη 3 Σεπτεμβρίου το συγκρότημα Carousel, στις 10 εμφανίζεται ο Haig Yazdjian, στις 17 η γνωστή στο ελληνικό κοινό Lamia Bedioui και στις 24 το Σύνολο Παραδοσιακής Μουσικής του Τμήματος Μουσικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών θα παρουσιάσει τραγούδια και μουσικές της Μεσογείου.

[via]

Οταν η όπερα γίνεται γήπεδο

Η γκριζομάλλα κυρία με το μονόχρωμο κλασικό ταγέρ και το μονόπετρο της προγιαγιάς της στο μικρό δάχτυλο του χεριού δεν θα επέτρεπε στον εαυτό της τίποτα πιο αγενές από ένα ξαφνικό φτέρνισμα ή ένα ανεπαίσθητο σιγομουρμουρητό της μελωδίας.

Η Ρενέ Φλέμινγκ, ο Ρικάρντο Μούτι και η Καταρίνα Βάγκνερ έχουν πέσει θύματα αποδοκιμασιών. Κανείς, όμως, δεν αντέδρασε τόσο άσχημα όσο ο Ρομπέρτο Αλάνια στη Σκάλα.

Η όπερα είναι γι' αυτήν η υπέρτατη απόλαυση και ένας χώρος απόλυτου σεβασμού. Οταν ο τραγουδιστής ή ο μαέστρος αποδοκιμάζονται έντονα την ώρα της υπόκλισής τους, βουλιάζει με ντροπή στη θέση της και σκέφτεται: «Θεέ μου, τι κόσμος!».

Ποιος είναι όμως αυτός ο «κόσμος»; Νεόπλουτοι που θεωρούν την όπερα άλλη μια βραδινή έξοδο, ακραιφνείς λάτρεις του λυρικού θεάτρου που ξέρουν απ' έξω ολόκληρα λιμπρέτα και δεν συγχωρούν το παραμικρό λάθος ή απλοί θεατές που πιστεύουν ότι το ακριβό εισιτήριο δικαιολογεί συμπεριφορά γηπέδου; Η αποδοκιμασία στην όπερα είναι κάτι σαν παράδοση. Ακόμα και μεγάλοι συνθέτες, όπως ο Στραβίνσκι με την «Ιεροτελεστία της Ανοιξης», ο Ροσίνι με τον «Κουρέα της Σεβίλλης» ή ο Βέρντι με την «Τραβιάτα», έγιναν αποδέκτες έντονων αποδοκιμασιών στην εποχή τους. Μια παράδοση όμως που ξεκινάει από την αρχαία Ελλάδα, όταν οι θεατές στα Διονύσια επευφημούσαν τις παραστάσεις που προτιμούσαν και φώναζαν στις υπόλοιπες, μοιάζει πια σαν τις ρωμαϊκές αρένες, όπου οι καλλιτέχνες παραδίδονται στο κοινό όπως οι χριστιανοί στα λιοντάρια. Η Ρενέ Φλέμινγκ δεν θυμάται χειρότερη στιγμή στην καριέρα της από τα γιουχαΐσματα στην ερμηνεία της ως Λουκρητίας Βοργία στη Σκάλα του Μιλάνου το 1998 και η καναδέζα σοπράνο Αλεξάντρα Ντεσορτί δεν θα ξεχάσει ποτέ τον τρόμο που της προκάλεσε το δυνατό και αδιάκοπο «ουουου» κατά τη διάρκεια της πρώτης πράξης στην «Απαγωγή από το Σεράι» του Μότσαρτ. Η Ρενάτα Σκότο, η Μιρέλα Φρένι ή η Ρενάτα Τεμπάλντι είχαν κι εκείνες παρόμοιες εμπειρίες.

«Τραγούδησα σαν Θεός»

Αυτό όμως που θα μείνει για πάντα στη μνήμη του κοινού που παρακολουθούσε την «Αΐντα» σε σκηνοθεσία Φράνκο Τζεφιρέλι, τον Δεκέμβριο του 2006, ήταν η συμπεριφορά του διεθνούς φήμης τενόρου Ρομπέρτο Αλάνια, όταν στη μέση της παράστασης εγκαταλείπει τη σκηνή διαμαρτυρόμενος για την έντονη αποδοκιμασία θεατών της Λοτζιονίστι, δηλαδή του εξώστη των θερμόαιμων της Σκάλας. Ο αντικαταστάτης του, Αντονέλο Πολόμπι, αναγκάζεται να βγει στη σκηνή με το τζιν, καθώς δεν πρόλαβε ούτε το κοστούμι να φορέσει και χωρίς καμία φωνητική προθέρμανση τραγούδησε ώς το τέλος της παράστασης εισπράττοντας το δυνατότερο χειροκρότημα της βραδιάς. Ο Αλάνια, αφού επέμενε ότι τραγούδησε «σαν θεός», απείλησε με μηνύσεις τη Σκάλα, γιατί λόγω του εκνευρισμού που του προκάλεσαν οι αποδοκιμασίες έπαθε υπογλυκαιμία. Την κατηγόρησε, ακόμα, ότι αυτό που άρχιζε με σφυρίγματα θα μπορούσε να εξελιχθεί σε κάτι πολύ χειρότερο. «Κι αν μου πέταγαν πέτρες ή κάποιος τρελός μου επετίθετο; Αλλωστε, και ο Τζον Λένον στο τέλος σκοτώθηκε...» Και να φανταστεί κανείς ότι το γιουχάισμα ήταν αυτό που αρχικά τον γοήτευσε στην όπερα, όπως ο ίδιος έχει δηλώσει. «Λατρεύω αυτήν την καθαρή έξαψη, που οι μισοί σε επευφημούν και οι άλλοι σου φωνάζουν. Είναι σαν να σε έχουν ρίξει στον λάκκο των λεόντων» έλεγε.

Στην πραγματικότητα, καμία παράσταση δεν είναι τέλεια αν το κοινό δεν ξεσπάσει σε «μπράβο». Πόσω μάλλον όταν συμβεί το αντίθετο. Το κοινό που λάτρεψε τον Πλάθιντο Ντομίνγκο ήταν αυτό που τον αποδοκίμασε έντονα όταν μετά από πολλές δεκαετίες στη σκηνή αποφάσισε να κατέβει στο πόντιουμ και να διευθύνει την παράσταση των «Μποέμ». Αλλά όταν ακόμα και ο Καρούζο άκουγε σφυρίγματα αποδοκιμασίας στην ίδια του την πόλη, τη Νάπολη, που φημίζεται για την πιο σκληρή όπερα του κόσμου, και η Κάλλας δεχόταν αντί για ανθοδέσμη ένα μπουκέτο από ραπανάκια τι να πει η 30χρονη δισέγγονη του Βάγκνερ, Καταρίνα, που η υπόκλισή της, μετά την παράσταση «Οι αρχιτραγουδιστές της Νυρεμβέργης», την οποία διεύθυνε στο φεστιβάλ του Μπαϊρόιτ, γιουχαΐστηκε δυνατά;

Δεν ήταν λίγοι όμως και αυτοί που αντέδρασαν στις... αντιδράσεις. Ο Φράνκο Κορέλι θύμωσε τόσο, που όρμησε με το κοστούμι του από τη σκηνή στο θεωρείο για να ζητήσει τον λόγο από τον ταραξία. Ο μαέστρος Τζιουζέπε Πατάνε σταμάτησε την παράσταση «Λα Τζοκόντα» του Ποντσιέλι στη μέση όταν γιουχάρανε τον αντικαταστάτη του Ντομίνγκο και απευθυνόμενος στον θερμόαιμο είπε: «Ντροπή σου. Τουλάχιστον δείξε λίγο σεβασμό στον Ποντσιέλι. Αν δεν σου αρέσει, μη χειροκροτήσεις». Ετσι, το κοινό κάθησε ήσυχο ώς το τέλος της παράστασης. Ο Ρικάρντο Μούτι έγινε έξαλλος όταν «κράξανε» τον τενόρο Σαλβατόρε Λιτσίτρα, επειδή παρέλειψε το παραδοσιακό ψηλό C στο «Di Quella Pira» και γυρίζοντας προς το κοινό επισήμανε πως η όπερα δεν είναι τσίρκο.

Στην Αμερική οι θεατές είναι πιο γενναιόδωροι από τους Ευρωπαίους και σπάνια ξεσπούν σε αποδοκιμασίες. Οταν μάλιστα έρχονται πρώτη φορά στις μεγάλες ευρωπαϊκές σκηνές τούς ενημερώνουν ότι το σφύριγμα δεν είναι δείγμα επιδοκιμασίας. Παρ' όλα αυτά, η Μετροπόλιταν Οπερα της Νέας Υόρκης είδε την Καναδή Αλ. Ντεσορτί να αποδοκιμάζεται και τον Τζον Μακ Μάστερ να αντικαθίσταται ως Τριστάνος στην όπερα του Βάγκνερ για τις επόμενες παραστάσεις μετά από το «κράξιμο». Η νύχτα όμως που δεν θα ξεχάσει ποτέ η Ρενέ Φλέμινγκ ήταν επεισοδιακή και για τον μαέστρο της παράστασης, Τζιανλούτζι Γκελμέτι, που εξοργισμένος από τις αντιδράσεις των θεατών, λιποθύμησε δύο φορές πάνω στη σκηνή και χρειάστηκε ασθενοφόρο για τον μεταφέρει. Αντίθετα, ο Λουτσιάνο Παβαρότι μετά από μια παράσταση το 1982 απολογήθηκε λέγοντας προς το κοινό ότι είχε δίκιο να τον κριτικάρει.

Με πυρετό

Οι θερμόαιμοι οπαδοί της όπερας, με βαθιές γνώσεις για το λυρικό θέατρο και θεατές εκατοντάδων παραστάσεων, θεωρούν ότι η δημόσια έκφραση της αποδοκιμασίας μιας παράστασης που δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες τους ανεβάζει το επίπεδο, βοηθώντας έτσι σε όλο και πιο άρτιες παρουσιάσεις. Ενα έργο του Μότσαρτ όμως δεν είναι πολιτική συγκέντρωση, απαντά η άλλη πλευρά, όπως και η όπερα δεν είναι δημόσια πλατεία αλλά ούτε ιδιωτικό κλαμπ για να εκφράζει κανείς ελεύθερα τη γνώμη του. Αν και το λυρικό θέατρο συμμετέχει ενεργά στο χρηματιστήριο της τέχνης, με αστρονομικές αμοιβές και εγωκεντρικές ντίβες με παράλογες απαιτήσεις, δεν μπορεί κανείς να παραβλέψει ότι η φωνή είναι κάτι περισσότερο από ένα μουσικό όργανο. Ενα βιολί δεν παθαίνει κράμπες στο στομάχι. Δεν φτάνει στην αίθουσα άυπνο και με πονοκέφαλο μετά από έξι ώρες καθυστερημένης πτήσης, δεν παθαίνει τζετ λαγκ ούτε αρπάζει κρύωμα. Οταν το βιολί δεν αποδίδει σωστά, ο μουσικός το αντικαθιστά με ένα άλλο, όμως η σοπράνο πρέπει να τραγουδήσει ακόμα και όταν το σώμα της την προδίδει. Η Μαρία Κάλλας αποδοκιμάστηκε έντονα όταν αποχώρησε από την παράσταση της «Νόρμας», αλλά κανείς δεν ήξερε ότι είχε τραγουδήσει ολόκληρη την πρώτη πράξη με υψηλό πυρετό. Η ακύρωση μιας οπερετικής παράστασης άλλωστε δεν είναι επιλογή, αφού σχεδόν πάντα αντιμετωπίζεται με καχυποψία.
Θέμα ευγένειας ή στοιχειώδες δικαίωμα της ελευθερίας της έκφρασης, σημασία έχει ότι, σε έναν κόσμο που χάνει τους καλούς του τρόπους, η όπερα μοιάζει να είναι το τελευταίο καταφύγιο μιας παλιομοδίτικης

Της ΔΕΣΠΟΙΝΑΣ ΑΝΤΥΠΑ

Οι νέοι μουσικοί θέλουν να σώσουν τον πλανήτη

Με τη συμμετοχή 700 νέων μουσικών από εφτά χώρες διεξάγεται από αύριο ώς τις 24 Αυγούστου και για ενδέκατη συνεχή χρονιά το Διεθνές Φεστιβάλ Νεανικών Ορχηστρών στον Δήμο Εχεδώρου Θεσσαλονίκης. Ενας θεσμός που, σιωπηλά, ακολουθεί ανοδική πορεία, αυξάνοντας κάθε χρόνο το κοινό του.

Αφιερωμένο και φέτος στο περιβάλλον και στη σωτηρία του πλανήτη, εντάσσει για πρώτη φορά στο πρόγραμμά του μια νέα θεματική ενότητα με τίτλο «Ολοι Διαφορετικοί - Ολοι Ισοι». Χωρίς θρησκευτικές ή φυλετικές προκαταλήψεις και αποκλεισμούς, το Φεστιβάλ Νεανικών Ορχηστρών σηματοδοτεί την απαρχή της σύντηξης των πολιτισμών στην εποχή της παγκοσμιοποίησης.

Συνεργοί της κοινωνικής ευαισθησίας της διοργάνωσης είναι η Greenpeace, η Εθνική Συντονιστική Επιτροπή «Ολοι Διαφορετικοί - Ολοι Ισοι», το Εθνικό Συμβούλιο Νεολαίας και η Ελληνική Ομάδα Διάσωσης, που με την ενεργό συμμετοχή τους σε όλες τις εκδηλώσεις αναδεικνύουν τον ρόλο της κοινωνίας των πολιτών.

Στη φετινή διοργάνωση συμμετέχουν η Νεανική Συμφωνική Ορχήστρα Πνευστών «Surma» από την Ουκρανία, η Συμφωνική Ορχήστρα του Μουσικού Σχολείου Στουτγκάρδης, η Νεανική Ορχήστρα Πνευστών «Aleko» από τη Ρωσία, η Νεανική Ορχήστρα Πνευστών του Τετ Ουγγαρίας, η Ορχήστρα Πνευστών Βάρνας Βουλγαρίας «Dobri Hristov», η Συμφωνική Ορχήστρα Πνευστών «Nacka» από τη Σουηδία, η Ορχήστρα Νέων Σίνδου Θεσσαλονίκης, η Φιλαρμονική Ορχήστρα του Δήμου Καλαμαριάς, η «Magic Band» του Δήμου Λαμίας και η Φιλαρμονική Ορχήστρα του Δήμου Βέροιας. Σε έκτακτες συμμετοχές εμφανίζονται οι Φιλαρμονικές Ορχήστρες Δήμου Λαγκαδά και Καλοχωρίου Θεσσαλονίκης και Δήμου Εδεσσας.

Το 11ο Διεθνές Φεστιβάλ Νεανικών Ορχηστρών πραγματοποιείται με την υποστήριξη των υπουργείων Πολιτισμού και Μακεδονίας-Θράκης, της Γενικής Γραμματείας Νέας Γενιάς, του ΟΠΑΠ και της Νομαρχίας Θεσσαλονίκης.

[via]

«Φοβάμαι ότι η μουσική θα εξαφανιστεί από τον πλανήτη»

Καλλιτέχνης απόλυτα αφοσιωμένος στη μουσική, το πιάνο έχει γίνει φυσική προέκταση των χεριών του, ο κορυφαίος πιανίστας Αλντο Τσικολίνι είναι ένας από τους τελευταίους μεγάλους θρύλους. Οι ερμηνείες του συμπυκνώνουν τη φιλολογία του πιάνου των τελευταίων πενήντα χρόνων.

Ο 83χρονος πιανίστας εξακολουθεί να αντιμετωπίζει την ενασχόλησή του με τη μουσική με εφηβική λαχτάρα. Ακόμα και κατά τη διάρκεια του διαλείμματος της πρόβας, εκείνος, για να ξεκουραστεί, πάλι πιάνο παίζει. Στο καμαρίνι του αυτή τη φορά. Το διαπιστώσαμε ιδίοις όμμασι στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, όπου βρέθηκε πριν από λίγο καιρό ο Αλντο Τσικολίνι, προκειμένου να ηχογραφήσει με την Κρατική Ορχήστρα της πόλης το 3ο και 4ο κοντσέρτο του Μπετόβεν.

Ο κορυφαίος μουσικός, φίλος της Ελλάδας, την οποία έχει επισκεφθεί πολλές φορές αλλά ποτέ για διακοπές, καθώς γι’ αυτόν η ανάπαυλα είναι άγνωστη λέξη, εμφανίστηκε πέρσι στο Ηρώδειο με την ΚΟΘ και πρόπερσι στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, αφήνοντας τις καλύτερες εντυπώσεις.

Ο Αλντο Τσικολίνι μίλησε αποκλειστικά στον ΕΤ.Κ με αφορμή τη συνεργασία του με την Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης. Φιλικός, ήρεμος, ένας αληθινός τζέντλεμαν, μέσα στα σκούρα μπλε ρούχα του, ο κ. Τσικολίνι ανέλυσε τη μοναδική και απόλυτη σχέση του με τη μουσική και το πιάνο:

Είναι η δεύτερη φορά που συνεργάζεστε με την Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης. Πώς είναι η συνεργασία σας με την Ορχήστρα και τους μουσικούς της;

Εχουμε μια πολύ ευχάριστη συνεργασία. Οι μουσικοί είναι πολύ φιλικοί και συνεργάσιμοι, όπως και ο διευθυντής της κ. Μύρων Μιχαηλίδης. Το μόνο πρόβλημα που έχω εδώ στη Θεσσαλονίκη είναι ο συνδυασμός της υγρασίας με τη ζέστη και τον ισχυρό κλιματισμό.

Γενικότερα, τι ζητάτε από μια ορχήστρα;

Μόνο μία απαίτηση έχω: Να μπορούμε να δουλέψουμε μαζί. Να είμαστε ικανοί να συνεργαστούμε αρμονικά, ώστε να ξεπεράσουμε τα προβλήματα που θέτουν η μουσική και ο συνθέτης και να φθάσουμε στο καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Αυτό συμβαίνει και με την Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης. Εχουμε μια πολύ καλή επαφή που φέρνει τα αντίστοιχα καλά αποτελέσματα στη μουσική μας.

Ηχογραφήσατε με την ΚΟΘ το 3ο και 4ο κοντσέρτο του Μπετόβεν. Ποιες είναι οι μουσικές απαιτήσεις των δύο αυτών κοντσέρτων;

Ο Μπετόβεν είναι ένας από τους σημαντικότερους, τους λαμπρότερους συνθέτες. Είναι εξαιρετικά δύσκολος. Από τους αγαπημένους μου. Μπορείς να περιγράψεις τη μουσική του Μπετόβεν με λιγοστές λέξεις. Είναι ένας φιλόσοφος της μουσικής, μια ιδιοφυΐα. Θέτει στους μουσικούς που παίζουν τα έργα του τρομερά ζητήματα, αλλά πάντα πολύ ενδιαφέροντα. Μια αληθινή πρόκληση. Είμαι «τρελός» για τον Μπετόβεν.

Εχει γραφτεί συχνά ότι οι Γάλλοι συνθέτες, όπως ο Σατί, ο Ντεμπισί, ο Φορέ ή ο Σενς Σανς, είναι οι αγαπημένοι σας.

Δεν θα το έλεγα. Μου αρέσουν οι Γάλλοι συνθέτες αλλά αγαπώ πολλούς μεγάλους συνθέτες από διαφορετικές χώρες. Δεν ξεχωρίζω κανέναν. Αν επιλέξεις ένα συνθέτη και κάποια κομμάτια του και αρχίσεις να τα δουλεύεις, τότε τα ανακαλύπτεις και τα αγαπάς.

Ενας μεγάλος πιανίστας, όπως εσείς, πρέπει να παίζει τα πάντα, πιστεύετε;

Δεν πιστεύω κάτι τέτοιο. Πρέπει να παίζει ό,τι του αρέσει. Είναι θέμα επιλογής και εξαρτάται από τον κάθε πιανίστα. Είναι δηλαδή ένα προσωπικό ζήτημα.

Εχετε έρθει αρκετές φορές στη χώρα μας;

Πάρα πολλές. Η πρώτη φορά ήταν το 1951. Και από τότε έρχομαι σχεδόν κάθε δύο χρόνια. Πάντα για κάτι που έχει σχέση με τη δουλειά μου.

Δεν έχετε κάνει ποτέ διακοπές στην Ελλάδα;

Δεν κάνω ποτέ διακοπές. Δεν πιστεύω στην ξεκούραση. Πιστεύω στη δουλειά και προτιμώ να περνώ το χρόνο μου δουλεύοντας. Εχω την αιωνιότητα για να ξεκουραστώ.

Ποια είναι η γνώμη σας για το ελληνικό κοινό;

Εχω πολύ καλή γνώμη για το ελληνικό κοινό και τους Ελληνες μουσικούς. Είναι εξαιρετικά συναισθηματικοί και αυτό είναι σπουδαίο. Γνωρίζω καταπληκτικούς Ελληνες πιανίστες που είναι πραγματικοί καλλιτέχνες. Ομως δεν θυμάμαι αυτή τη στιγμή τα ονόματά τους.

Εχετε πολύ καλή σχέση με τους νέους μουσικούς. Τι είναι αυτό που κάνει έναν πιανίστα πραγματικά σπουδαίο;

Η μουσικότητα. Και η δουλειά. Μα πάνω απ’ όλα η μουσική του. Πρέπει να αγαπά και να καταλαβαίνει τη μουσική. Υπάρχουν πολλοί μεγάλοι δεξιοτέχνες του πιάνου, που όμως δεν έχουν τίποτα να πουν και να δώσουν στο κοινό.

Πιστεύετε στο ταλέντο;

Πιστεύω στη φύση. Το ταλέντο είναι μια πολύ βλακώδης λέξη. Πολλοί άνθρωποι έχουν ταλέντο, κλίση σε κάτι, αλλά δεν κάνουν τέχνη. Το ταλέντο από μόνο του δεν έχει καμία σημασία. Χρειάζονται τεχνική και δουλειά και να έχεις κάτι να πεις. Αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι δεν νοιάζονται, ούτε δίνουν σημασία στο ταλέντο. Δεν το παίρνουν στα σοβαρά. Θέλουν να περνούν ευχάριστα τη ζωή τους, χωρίς να κουράζονται.

Δίνετε πάρα πολλά κοντσέρτα σε όλο τον κόσμο. Ταξιδεύετε συνεχώς. Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σας προορισμοί;

Νιώθω μια ειδική τρυφερότητα για την Ελλάδα και τη Βραζιλία. Η Ελλάδα έδωσε τα φώτα του πολιτισμού σε όλο τον κόσμο. Επίσης μου αρέσει να ταξιδεύω στην Ασία και ειδικότερα στην Κίνα και την Ιαπωνία.

Κάνατε θυσίες για χάρη της καριέ-ρας σας;

Θυσίασα τη ζωή μου…

Αποκτήσατε οικογένεια, παιδιά;

Οχι, δεν έχω κανέναν να συνεχίσει ύστερα από μένα. Μόνο τον εαυτό μου έχω. Αγαπώ πολύ τα ζώα, πουλιά, γάτες σκύλους, αλλά δεν έχω στο σπίτι μου, γιατί συνεχώς φεύγω για συναυλίες.

Μπορείτε να μου περιγράψετε μια συνηθισμένη μέρα για σας;

Ζω σ’ ένα μεγάλο σπίτι κοντά στο Παρίσι. Ξυπνώ το πρωί πολύ νωρίς –γύρω στις 7.00, το αργότερο ως τις 8.00– κάνω ένα μπάνιο και αρχίζω κατευθείαν δουλειά. Παίζω πιάνο ακόμα και το βράδυ.

Η ζωή σας είναι ταυτισμένη με το πιάνο;

Η ζωή μου είναι το πιάνο. Δεν ξέρω να κάνω τίποτα άλλο. Δεν έμαθα ποτέ τίποτα άλλο.

Εχετε παίξει σε μεγάλα θέατρα, σε σημαντικές αίθουσες σε όλο τον κόσμο, με σπουδαίες ορχήστρες και κορυφαίους μαέστρους. Εχετε κάποια άλλη επιθυμία;

Το μόνο που θέλω είναι να είμαι υγιής και να συνεχίσω να παίζω. Είναι μεγάλη παρηγοριά και πηγή ευχαρίστησης και χαράς η μουσική. Δεν κάνω προσωπικά σχέδια για το μέλλον.

Δεν υπάρχει κάτι άλλο που να σας δίνει χαρά εκτός από τη μουσική;

Και το χόμπι μου είναι η μουσική. Αυτό που θέλω είναι να κάνω ευτυχισμένους τους ανθρώπους που γνωρίζουν από μουσική και μπορεί να μιλήσει στην καρδιά τους μια καλή εκτέλεση έργων.

Πιστεύετε ότι υπάρχει πάντα κάτι να ανακαλύψετε στη μουσική;

Σαφώς. Κάθε μέρα η μουσική επιφυλάσσει εκπλήξεις. Κρατά πάντα μυστικά τα οποία όταν μας αποκαλύπτονται είναι ένα θαύμα.

Υπάρχει κάτι που να σας ανησυχεί, να σας φοβίζει ίσως;

Φοβάμαι ότι η μουσική θα εξαφανιστεί από τον πλανήτη. Ο κόσμος ενδιαφέρεται πλέον πολύ για τα χρήματα και όχι για την τέχνη. Πιστεύω ότι βρισκόμαστε μπροστά σε πολύ μεγάλες αλλαγές. Είμαι απογοητευμένος γι’ αυτό. Δεν μπορώ να φανταστώ έναν πλανήτη χωρίς μουσική.

ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΥ ΔΕΣΠΟΙΝΑ

Μουσική Μπαχ, Μπετόβεν, Χατζιδάκι κ.ά. στο Αρχαιολογικό Μουσείο

Με μουσική Μπαχ, Μπετόβεν, Χατζιδάκι κ.ά. από το Ελληνικό Τρίο, το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο ανοίγει τις πόρτες του στους επισκέπτες να θαυμάσουν την πανσέληνο στις 16 Αυγούστου 2008 σ' έναν ιδιαίτερο χώρο.

Τη βραδιά αυτή οι συλλογές των γλυπτών και των προϊστορικών αντικειμένων θα είναι επισκέψιμες μέχρι τη 1:00 η ώρα μετά τα μεσάνυχτα, ενώ από τις 9.30 μέχρι τις 11.30 μ.μ. στο εσωτερικό αίθριο του μουσείου με τον ωραίο διαμορφωμένο κήπο το Ελληνικό Τρίο θα ερμηνεύσει τη σερενάτα του Μπετόβεν, τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι, έργα του Αστορ Πιατσόλα, έργα των Μολινό, φον Βέμπερ, Μπαχ κ.ά.

[via]

Η μεγάλη δύναμη των χορδών του πιάνου

Σ’ ένα συνηθισμένο πιάνο υπάρχουν περίπου 230 χορδές, η κάθε μία από τις οποίες είναι τεντωμένη με μια δύναμη 75 κιλών. Άρα η συνολική δύναμη πάνω στις χορδές είναι περίπου 17 τόνοι. Ολόκληρη η τεράστια αυτή δύναμη στηρίζεται πάνω στο πολύ ισχυρό πλαίσιο του πιάνου.

[via]