Η ιστορία του Μπόρις Γκοντούνοφ, που από μέλος της προσωπικής φρουράς του Ιβάν του Τρομερού κατάφερε να εξελιχθεί σε ουσιαστικό διάδοχο του ρώσου ηγέτη, ζωντανεύει στο Μέγαρο Μουσικής.
Ποιο είναι το κόστος της εξουσίας; Αυτό είναι το κυρίαρχο ερώτημα στην αυθεντική εκδοχή της όπερας του Μουσόργκσκι «Μπόρις Γκοντούνοφ», μια εκδοχή που σπάνια ανεβαίνει στα λυρικά θέατρα του κόσμου -προτιμάται αυτή του Ρίμσκι-Κόρσακοφ- αλλά επανήλθε πρόσφατα θριαμβευτικά με τη σκηνοθετική σφραγίδα του διάσημου ρώσου κινηματογραφιστή Αλεξάντρ Σοκούροφ.
Την ίδια ακριβώς παραγωγή, η οποία αντικατέστησε εκείνη που παρουσιαζόταν στη Μόσχα επί πέντε δεκαετίες, ενέταξε στο φετινό του πρόγραμμα το Φεστιβάλ Αθηνών, μετακαλώντας για δύο παραστάσεις στο Μέγαρο Μουσικής, στις 15 και 16 Ιουλίου, το δυναμικό της Οπερας Μπολσόι και τον αρχιμουσικό της Αλεξάντρ Βεντέρνικοφ
Το σύγχρονο Μπολσόι
«Η δομή του οργανισμού», παραδέχεται ο Βεντέρνικοφ (μουσικός διευθυντής του Θεάτρου Μπολσόι), «ήταν πολύ αρχαϊκή, πολύ παλιομοδίτικη. Γι' αυτό, από κοινού με τον γενικό διευθυντή Ανατόλι Ικσάνοφ, επιχειρήσαμε ν' αναδιοργανώσουμε εκ βάθρων όλα τα τμήματά του. Από καλλιτεχνικής πλευράς ενισχύσαμε την ορχήστρα και τη χορωδία με νέο αίμα, ανοίξαμε τις πόρτες σε διεθνώς καταξιωμένους σκηνοθέτες, μαέστρους και τραγουδιστές, και προχωρώντας σε τακτικές συνεργασίες ή συμπαραγωγές με φημισμένα θέατρα του εξωτερικού, γρήγορα ανακτήσαμε το κύρος μας».
Ωστόσο, «υπάρχουν ακόμη θεσμικά προβλήματα που πρέπει να λυθούν. Η αυστηρότητα του ρωσικού νομικού συστήματος δεν μας προσφέρει τ' απαιτούμενα περιθώρια για να λειτουργήσουμε ομαλά σαν ένα σημαντικό, διεθνές μουσικό θέατρο». Αν μη τι άλλο, «το Μπολσόι σήμερα ελέγχεται λιγότερο πολιτικά σε σχέση με την εποχή της Σοβιετικής Ενωσης, και η οικονομική του κατάσταση όσο πάει και βελτιώνεται».
Η συμμετοχή του Μπολσόι στο Φεστιβάλ Αθηνών δεν εξαντλείται στην παρουσίαση του εμβληματικού «Μπόρις Γκοντούνοφ». Πριν ανεβεί στο πόντιουμ του Μεγάρου, ο Βεντέρνικοφ θα βρεθεί σ' εκείνο του Ηρωδείου για μια συναυλία αφιερωμένη στον Προκόφιεφ με έργα γραμμένα μετά το 1935, κατά την περίοδο της επιστροφής του συνθέτη στη Σοβιετική Ενωση και της συμφιλίωσής του με το καθεστώς: τη σουίτα βαλς για ορχήστρα, το δεύτερο κοντσέρτο για βιολί σε σολ ελάσσονα, όπου σολίστ θα είναι ο Θεσσαλονικιός Σίμος Παπάνας, και τη μουσική για την ταινία του Αϊζενστάιν «Αλέξανδρος Νιέφσκι».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου