Σε ήχο ελληνικό
Μιχάλης Νικολούδης:
Aeolia 2
ΠΑΡΑΓΩΓΗ: POLYMUSIC
Ούτε η Αιολίς είναι (ήταν) μια τυχαία χώρα, ούτε κι ο Μιχάλης Νικολούδης ένας τυχαίος μουσικός. Με σπουδές και με πολλά χρόνια πείρας ως session μουσικός, ενορχηστρωτής, παραγωγός και ηχολήπτης. Η πρώτη του «Αιολία» το 1995 σημείωσε επιτυχία, καθώς η ιδέα του να αναφερθεί (με συνθέσεις «προσιτές» σε ένα κοινό νεανικό αυτί) στις μουσικές παραδόσεις της Ανατολικής Μεσογείου και του Αιγαίου, ήταν τότε σχετικά πρωτότυπη, το είδος «έθνικ» δεν είχε ακόμα υπερκαταναλωθεί και, το κυριότερο, η εργασία του ήταν καλή. Οπως και στον κινηματογράφο, που όταν μια ταινία πάει πολύ καλά, γυρίζεται άλλη μια σαν αυτή, έτσι φαίνεται κι εδώ, η Αιολία νούμερο δύο διεκδικεί της επιτυχία της πρώτης.
«Και εδώ...», λένε οι εκδότες, «...είναι έντονη η παρουσία της Μεσογείου, των αισθαντικών ήχων και αρωμάτων της». Κι ακόμα πως ο συνθέτης «...επαναπροσδιορίζεται μέσα από τα οράματά του, (...) και καταθέτει μελωδικές γραμμές φυσικής ομορφιάς, καθαρές, περιγραφικές, με συναίσθημα...και μεσογειακό χρώμα».
Από το τελευταίο αυτό αρχίζοντας, θα μπορούσα να πω πως το χρώμα του μαντολίνου και της μαντόλας που παίζει ο συνθέτης σε πολλά κομμάτια και αποτελεί, τρόπον τινά, το «σήμα κατατεθέν» τού δίσκου, δεν είναι και το μουσικό σήμα κατατεθέν της Ανατολικής Μεσογείου. Βεβαίως, ποιητική αδεία, γίνονται όλα. Το μεσογειακό «χρώμα» πάντως είναι κάτι περισσότερο. Μάλλον πολλές αποχρώσεις θα λέγαμε πως υπάρχουν και σχετικά με το άκουσμα των κομματιών αυτών, η «Ανατολική Μεσόγειος» εδώ έχει αρκετά... δυτικοποιηθεί. Δεν αρκούν, ασφαλώς, ούτε τα ηχοχρώματα των οργάνων (εκτός από τα κρουστά, ακούγονται άλλα έξι εδώ: ούτι, ταμπουράς, μαντολίνο, μαντόλα, rawab και πλήκτρα, ήτοι συνθεσάιζερ) ούτε η πρόθεση να αποδοθεί έτσι χαλαρά μια «απόχρωση» (τι θα πει άραγε αυτό;), που μάλιστα αναφέρεται σε παραδόσεις και πολιτισμούς.
Μόνο το συγκρότημα «Μουσικοί του Νείλου» ν' ακούσει κανείς, μπορεί εύκολα να καταλάβει, πόση... ποιητική άδεια χρειάζεται ο Μιχάλης Νιλολούδης, προκειμένου να χαρακτηρίσει τη μουσική του ως έχουσα χρώμα ανατολικής Μεσογείου. Τα δέκα κομμάτια της Αιολίας νούμερο δύο, δεν έχουν κατά τη γνώμη μου τη δύναμη και την ουσία της πρώτης Αιολίας. Συγκριτικά είναι πιο ελαφρά και χωρίς ποικιλία. Ενώ με την πρώτη Αιολία έκανε, πιστεύω, μια πρόταση στο ευρύτερο, κοινό, για τη δεύτερη, δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο. Ο δίσκος ανήκει ακριβώς στην κατηγορία εκείνη, στην οποία (εμπορικά) αυτοπροσδιορίζεται (το είδος δηλαδή που δηλώνει ο εκδότης του) κι εδώ γράφει: Easy listening, ήτοι, ελαφρά μουσική που δεν απαιτεί προσοχή και κυρίως σκέψη από τον ακροατή της. Εύκολες και «πιασάρικες» μελωδίες, δοκιμασμένα στερεότυπα και ρυθμοί ζωηροί να χορεύονται, ή έστω να ερεθίζουν κινητικά τα σώματα. Σε αυτά ανταποκρίνεται επαρκώς, με την παρατήρηση, βέβαια, πως με τους πολλούς παρόμοιους ρυθμούς (π.χ. τσιφτετέλια, συρτοτσιφτέλια) με μικρές, απλές, εύπεπτες μελωδίες, τη μαντόλα και το μαντολίνο ως πρωταγωνιστές, κινδυνεύει να γίνει το έργο βαρετό. Ας προσθέσουμε στα «μείον» του δίσκου και το πρόχειρο (οικονομικό γαρ) της έκδοσης, που δεν πρόσφερε, για χάρη του συνθέτη, ούτε ένα στοιχειώδες ολιγοσέλιδο ένθετο με δυο λόγια, έστω αυτά τα βιογραφικά που έγραφε το δελτίο Τύπου. Επειδή, ο Μιχάλης Νικολούδης δεν είναι ένας τυχαίος, αλλά ένα καλός και έμπειρος μουσικός, λαμβάνω το θάρρος να πω ότι περιμένουμε περισσότερα εκ μέρους του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου